Database release:
SDF
NATURA 2000 - STANDARD DATA FORM

For Special Protection Areas (SPA),
Proposed Sites for Community Importance (pSCI),
Sites of Community Importance (SCI) and
for Special Areas of Conservation (SAC)

TABLE OF CONTENTS

1. SITE IDENTIFICATION

Back to top

1.1 Type

B

1.2 Site code

PLH120052

1.3 Site name

Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego

1.4 First Compilation date

2008-12

1.5 Update date

2018-07

1.6 Respondent:

Name/Organisation:Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska
Address:  Polska  52/54    Warszawa  Warszawa  00-922  Wawelska 
Email:kancelaria@gdos.gov.pl
Date site proposed as SCI:2006-01
Date site confirmed as SCI:2009-03
Date site designated as SAC: No data
National legal reference of SAC designation: No data

2. SITE LOCATION

Back to top

2.1 Site-centre location [decimal degrees]:

Longitude:20.159300
Latitude:49.777900

2.2 Area [ha]

5704.9300

2.3 Marine area [%]

0.0000

2.4 Sitelength [km]:

0.00

2.5 Administrative region code and name

NUTS level 2 code Region Name
PL21Małopolskie

2.6 Biogeographical Region(s)

Alpine (65.05 %) Continental (34.95 %)

3. ECOLOGICAL INFORMATION

Back to top

3.1 Habitat types present on the site and assessment for them

Annex I Habitat types Site assessment
Code PF NP Cover [ha] Cave [number] Data quality A|B|C|D A|B|C
      RepresentativityRelative SurfaceConservationGlobal
3240  info      0.4  0.00 
9110  info      110.13  0.00 
9130  info      560  0.00 
9170  info      4.5  0.00 
9180  info      11  0.00 
91P0  info      250  0.00 
  • PF: for the habitat types that can have a non-priority as well as a priority form (6210, 7130, 9430) enter "X" in the column PF to indicate the priority form.
  • NP: in case that a habitat type no longer exists in the site enter: x (optional)
  • Cover: decimal values can be entered
  • Caves: for habitat types 8310, 8330 (caves) enter the number of caves if estimated surface is not available.
  • Data quality: G = 'Good' (e.g. based on surveys); M = 'Moderate' (e.g. based on partial data with some extrapolation); P = 'Poor' (e.g. rough estimation)

3.2 Species referred to in Article 4 of Directive 2009/147/EC and listed in Annex II of Directive 92/43/EEC and site evaluation for them

Species Population in the site Site assessment
G Code Scientific Name S NP T Size Unit Cat. D.qual. A|B|C|D A|B|C
      MinMax  Pop.Con.Iso.Glo.
M1321Myotis emarginatus    450  600     
M1324Myotis myotis           
M1324Myotis myotis    150  600     
M1303Rhinolophus hipposideros           
M1303Rhinolophus hipposideros    800  900     
  • Group: A = Amphibians, B = Birds, F = Fish, I = Invertebrates, M = Mammals, P = Plants, R = Reptiles
  • S: in case that the data on species are sensitive and therefore have to be blocked for any public access enter: yes
  • NP: in case that a species is no longer present in the site enter: x (optional)
  • Type: p = permanent, r = reproducing, c = concentration, w = wintering (for plant and non-migratory species use permanent)
  • Unit: i = individuals, p = pairs or other units according to the Standard list of population units and codes in accordance with Article 12 and 17 reporting (see reference portal)
  • Abundance categories (Cat.): C = common, R = rare, V = very rare, P = present - to fill if data are deficient (DD) or in addition to population size information
  • Data quality: G = 'Good' (e.g. based on surveys); M = 'Moderate' (e.g. based on partial data with some extrapolation); P = 'Poor' (e.g. rough estimation); VP = 'Very poor' (use this category only, if not even a rough estimation of the population size can be made, in this case the fields for population size can remain empty, but the field "Abundance categories" has to be filled in)

3.3 Other important species of flora and fauna (optional)

Species

Population in the site

Motivation

Group CODE Scientific Name S NP Size Unit Cat. Species Annex Other categories
     MinMax C|R|V|PIVVABCD
  • Group: A = Amphibians, B = Birds, F = Fish, Fu = Fungi, I = Invertebrates, L = Lichens, M = Mammals, P = Plants, R = Reptiles
  • CODE: for Birds, Annex IV and V species the code as provided in the reference portal should be used in addition to the scientific name
  • S: in case that the data on species are sensitive and therefore have to be blocked for any public access enter: yes
  • NP: in case that a species is no longer present in the site enter: x (optional)
  • Unit: i = individuals, p = pairs or other units according to the standard list of population units and codes in accordance with Article 12 and 17 reporting, (see reference portal)
  • Cat.: Abundance categories: C = common, R = rare, V = very rare, P = present
  • Motivation categories: IV, V: Annex Species (Habitats Directive), A: National Red List data; B: Endemics; C: International Conventions; D: other reasons

4. SITE DESCRIPTION

Back to top

4.1 General site character

Habitat class % Cover
N100.00
N1235.55
N1610.18
N1715.16
N1937.14
N211.56
N230.40

Total Habitat Cover

99.99

Other Site Characteristics

Beskid Wyspowy to część Beskidów Zachodnich położona pomiędzy doliną Raby a Kotliną Sądecką. Jego cechą charakterystyczną jest "wyrastanie" odosobnionych, wyspowo wznoszących się szczytów z typowo podgórskiego, sfalowanego łagodnymi garbami krajobrazu. Szczyty te mają strome, czasem nawet bardzo spadziste stoki, wierzchowina jednak z reguły jest płaska i wylesiona. Beskid Wyspowy jest krainą łączącą w sobie cechy podgórskie z górskimi. Podłoże geologiczne stanowią utwory fliszu karpackiego płaszczowiny magurskiej (piaskowce gruboławicowe i łupki). Na stokach spotyka się wychodnie skał piaskowcowych. Fragmenty ostoi obejmują szczyty: Ciecień (829 m n.p.m.) i Kostrza (720 m n.p.m.) oraz fragment Pasma Łososińskiego. Obszar utworzony został dla ochrony kolonii rozrodczych podkowca małego, nocka orzęsionego i nocka dużego."Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego" tworzy jedenaście enklaw. Każda z nich obejmuje obiekt lub obiekty, w których zamieszkują kolonie rozrodcze i obszary żerowania nietoperzy. Tymi enklawami są:•Klasztor w Szczyrzycu (wcześniej obszar PLH120023) i Kościół w Skrzydlnej- kolonie rozrodcze podkowca małego i nocka orzęsionego oraz schronienie nocka dużego na strychach budowli sakralnych•Kościół w Łącku - kolonie rozrodcze nocka dużego i podkowca małego na strychu kościoła w Łącku•Kościół w Łukowicy - kolonia rozrodcza podkowca małego na strychu kościoła w Łukowicy•Kościół w Słopnicach - kolonie rozrodcze nocka dużego i podkowca małego na strychu kościoła w Słopnicach•Kościół w Szyku - kolonie rozrodcze podkowca małego na strychach kościołów w Szyku, w Nowym Rybiu i Wilkowisku•Kościół w Łososinie Górnej - kolonia rozrodcza podkowca małego na strychu kościoła w Łososinie Górnej•Kościół w Podegrodziu - kolonia rozrodcza nocka dużego na strychu kościoła w Podegrodziu•Kościół w Jazowsku - kolonie rozrodcze nocka dużego i podkowca małego na strychu kościoła w Jazowsku•Kościół w Laskowej - kolonia rozrodcza podkowca małego na strychu kościoła w Laskowej•Okolice Laskowej cz. N - kolonia rozrodcza podkowca małego na strychu Kościoła w Kamionce Małej•Okolice Laskowej cz. S - kolonie rozrodcze podkowca małego, nocka dużego i nocka orzęsionego na strychach kościołów w Ujanowicach, Jaworznej i Żmiącej.

4.2 Quality and importance

Jeden z najważniejszych obszarów dla zachowania populacji podkowca małego i nocka orzęsionego w Polsce. Znajdują się tu należące do największych w naszym kraju kolonie rozrodcze obu tych gatunków. W okresie letnim przebywa tu ok. 20 % monitorowanej populacji podkowca małego i ponad 50% znanej z nielicznych stanowisk populacji nocka orzęsionego.Podkowiec mały Rhinolophus hipposideros (1303) Dla określenia znaczenia obszaru dla ochrony gatunku wykorzystano dane o przeciętnej jakości „M” (monitoring liczebności nietoperzy w koloniach rozrodczych, znajdujących się na terenie obszaru, uzupełniony szacunkami).Populacja: Liczebność populacji podkowca małego w Polsce określana na podstawie kolonii rozrodczych jest szacowana na ok. 5000-6000 osobników. Obszar Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego jest najważniejszym dla tego gatunku obszarem chronionym w kraju, zawierając prawie 20% jego populacji. Liczebność ta mieści się w przedziale 100 % ≥ p > 15 % co pozwala na ocenę populacji „A”. Ze względu na osiadły tryb życia gatunku, na terenie Ostoi powinny znajdować się również jego stanowiska zimowe. Nie zostały natomiast do tej pory poznane. Stan zachowania siedliska gatunku: Siedliska kolonii rozrodczych, znajdujących się na strychach budynków sakralnych, znajdują się w dobrym lub bardzo dobrym stanie. Siedem budynków przeszło w ostatnich latach przyjazne dla nietoperzy remonty dachów, a pięć posiada platformy na guano. Pozostałe obiekty wymagają przeprowadzenia prac zabezpieczających kolonie tj. remont dachu, zainstalowanie platformy na guano czy wykonanie drobnych adaptacji (np. zaciemnienie strychu, zabezpieczenie wlotów). Najbardziej problematyczne wydaje się zagadnienie otoczenia budynków oraz tras przelotów nietoperzy na żerowisko. Wokół części obiektów dokonano wycinki/nadmiernego ogłowienia drzew lub/i zainstalowano intensywne oświetlenie bryły budynku. Kilka kolonii nie posiada ciągłych i bezpiecznych tras przelotów dla podkowców małych. W tym przypadku konieczne jest wykonanie nasadzeń lub pielęgnacji drzew oraz modyfikacji istniejącego oświetlenia. W najgorszej sytuacji znajduje się kolonia podkowców małych w kościele w Żmiącej, która w wyniku zamknięcia wlotów dla nietoperzy zanikła, a jej odtworzenie jest niemożliwe ze względu na negatywne nastawienie miejscowej ludności. W związku z powyższym, stopień zachowania struktury siedliska gatunku oceniono na III (średnio zachowana lub częściowo zdegradowana), zachowanie funkcji - II (dobre perspektywy), możliwość odtworzenia II (możliwość przy średnim nakładzie środków). Zgodnie z przyjętą metodą (Instrukcja, 2012.1), nadano ocenę stanu zachowania siedliska gatunku B (dobry stan zachowania).Izolacja: Podkowiec mały występuje w całej Europie południowej, a w Polsce osiąga północną granicę zasięgu. Ocena B (populacja nieizolowana, ale występującą na peryferiach zasięgu gatunku).Ocena ogólna: Obszar obejmuje znaczącą część krajowej populacji o dobrym stanie zachowania siedliska. Ocena A (znakomita).Nocek orzęsiony Myotis emarginatus (1321) Dla określenia znaczenia obszaru dla ochrony gatunku wykorzystano dane o przeciętnej jakości „M” (monitoring liczebności nietoperzy w koloniach rozrodczych, znajdujących się na terenie obszaru, uzupełniony szacunkami).Populacja: Liczebność populacji nocka orzęsionego w Polsce określana na podstawie kolonii rozrodczych jest szacowana na ok. 1000-1500 osobników. Obszar Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego jest najważniejszym dla tego gatunku obszarem chronionym w kraju, zawierając około 50% jego znanej populacji rozrodczej. Liczebność ta mieści się w przedziale 100 % ≥ p > 15 % co pozwala na ocenę populacji „A”.Stan zachowania siedliska gatunku: Siedliska kolonii rozrodczych, znajdujących się na strychach budynków sakralnych znajdują się w większości w dobrym lub bardzo dobrym stanie. Jeden z budynków przeszedł w ostatnich latach przyjazny dla nietoperzy remonty dachu i posiada platformę na guano. Drugi obiekt wymaga przeprowadzenia prac zabezpieczających stanowiska tj. zainstalowanie platformy na guano czy wykonanie drobnych adaptacji. Jeden z obiektów nie posiada w swoim otoczeniu żadnych drzew ani krzewów, przez co wylatujące nietoperze są narażone na wyeksponowanie na ataki drapieżników. W tym przypadku konieczne jest wykonanie nasadzeń drzew i krzewów. W związku z powyższym, stopień zachowania struktury siedliska gatunku oceniono na III (średnio zachowana lub częściowo zdegradowana), zachowanie funkcji - II (dobre perspektywy), możliwość odtworzenia II (możliwość przy średnim nakładzie środków). Zgodnie z przyjętą metodą (Instrukcja, 2012.1), nadano ocenę stanu zachowania siedliska gatunku B (dobry stan zachowania).Izolacja: Nocek orzęsiony występuje w całej Europie południowej, a w Polsce osiąga północną granicę zasięgu. Ocena B (populacja nieizolowana, ale występującą na peryferiach zasięgu gatunku).Ocena ogólna: Obszar obejmuje znaczącą część krajowej populacji o dobrym stanie zachowania siedliska. Ocena A (znakomita).Nocek duży Myotis myotis (1324)Dla określenia znaczenia obszaru dla ochrony gatunku wykorzystano dane o przeciętnej jakości „M” (monitoring liczebności nietoperzy w koloniach rozrodczych, znajdujących się na terenie obszaru, uzupełniony szacunkami).Populacja: Dotychczas nie podjęto próby oszacowania liczebności populacji nocka dużego w Polsce. Obszar Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego jest znaczącym dla tego gatunku obszarem chronionym w kraju. Przyjęto, że jego liczebność mieści się w przedziale 2 % ≥ p > 0 % co pozwala na ocenę populacji „C”. Stan zachowania siedliska gatunku: Siedliska kolonii rozrodczych, znajdujących się na strychach budynków sakralnych znajdują się w częściowo zdegradowanym, dobrym lub bardzo dobrym stanie. Dwa budynki przeszły w ostatnich latach przyjazne dla nietoperzy remonty dachów, a trzy posiadają platformy na guano. Pozostałe obiekty pilnie wymagają przeprowadzenia prac zabezpieczających kolonie tj. remont dachu, zainstalowanie platformy na guano, nasadzenie lub pielęgnacja drzew czy wykonanie drobnych adaptacji (np. zaciemnienie strychu, zabezpieczenie wlotów). Najbardziej problematyczne wydaje się siedlisko kolonii w kościele w Podegrodziu. Kościół posiada bardzo niekorzystne oświetlenie bryły budynku oraz niebezpieczne dla nietoperzy siatki w oknach. Z relacji gospodarza budynku kolonia jest zdegradowana, ale jej odtworzenie jest niemożliwe ze względu na negatywne nastawienie miejscowej ludności. W związku z powyższym, stopień zachowania struktury siedliska gatunku oceniono na III (średnio zachowana lub częściowo zdegradowana), zachowanie funkcji - II (dobre perspektywy), możliwości odtworzenia - III (trudne lub niemożliwe). Zgodnie z przyjętą metodą (Instrukcja, 2012.1), nadano ocenę stanu zachowania siedliska gatunku C (dobry stan zachowania).Izolacja: Podkowiec mały występuje w całej Europie południowej i zachodniej, a w północnej Polsce osiąga północno-wschodnią granicę zasięgu. Ocena C (populacja nieizolowana, ale występującą na peryferiach zasięgu gatunku).Ocena ogólna: Ocena C (znacząca).Na terenie ostoi stwierdzono występowanie 4 typów siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Są to:•9110 Kwaśne buczyny (Luzulo - Fagenion), •9130 Żyzne buczyny (Dentario glandulosae - Fagenion), •91P0 Jodłowy bór świętokrzyski (Abietetum polonicum),•*9180 Jaworzyny i lasy klonowo - lipowe na stokach i zboczach (Tilio - Acerion), w tym 9180-2 Jaworzyna z języcznikiem zwyczajnym (Phyllitido - Aceretum).Ponadto stwierdzono występowanie w granicach obszaru dwóch typów siedlisk przyrodniczych z załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG niewyszczególnionych wcześniej w SDF: •9170 Grąd środkowoeuropejski i subkontynentalny;•3240 Zarośla wierzbowe na kamieńcach i żwirowiskach górskich potoków.niestanowiących jednak przedmiotów ochrony za względu na nieznaczącą reprezentatywność (mała powierzchnia siedlisk).Kwaśne buczyny (Luzulo-Fagenion) (kod: 9110)Jakość danych: W ramach prac terenowych w 2013 r. dokonano wizji lokalnej większości obszarów leśnych położonych w granicach obszaru oraz wykonano ponad 60 zdjęć fitosocjologicznych kierując się wytycznymi metodycznymi opracowanymi dla monitoringu siedlisk przyrodniczych (Mróz 2010). Wśród zebranych danych, 12 zdjęć reprezentowało zespoły leśne będące identyfikatorami siedliska 9110 kwaśne buczyny. ze względu na brak możliwości szczegółowej penetracji wszystkich obszarów leśnych w granicach Ostoi, należy zaliczyć je do klasy M (dane o przeciętnej jakości). Reprezentatywność: Stopień reprezentatywności kwaśnych buczyn w obszarze PLH120052 jest bardzo różny. Można spotkać płaty z bardzo dobrą reprezentacją gatunków charakterystycznych i dobrze zachowaną strukturą fitocenozy, jak i płaty wyraźnie zubożałe znajdujące się pod silną antropopresją. Dużą wartość przyrodniczą mają napotkane głównie w paśmie Cietnia płaty siedliska 9110 reprezentowane przez ubogie lasy jodłowe (zespoły Galio rotundifolii-Abietetum oraz Drypterido dilatatae-Abietetum), ponieważ w Karpatach są dość rzadkie (Danilewicz i in. 2004). Ogólnie stopień reprezentatywności B – dobry. Względna powierzchnia: J. Matuszkiewicz (2001) podaje, że dobrze wykształcone płaty zespołów kwaśnej buczyny niżowej Luzulo pilosae-Fagetum i górskiej Luzulo luzuloidis-Fagetum (będących głównymi identyfikatorami siedliska 9110) zajmują w Polsce powierzchnię ponad 22 200 ha. Według poradnika ochrony siedlisk przyrodniczych (Herbich (red.) 2004), obszar zajęty przez to siedlisko znacznie przekracza 100 000 ha. Tym samym względna powierzchnia siedliska 9110 w obszarze Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego PLH120052 wynosi od 0,4 do 1,9 %, co odpowiada ocenie C.Stopień zachowania struktury: Z uwagi na silną, prowadzoną także w okresie wegetacyjnym eksploatację drzewostanów oraz generalnie niezadawalającą ilość martwego drewna w ekosystemie stopień zachowania struktury określono na III – średnio zachowana lub zdegradowana struktura.Stopień zachowania funkcji: W związku z przygotowaniem dla obszaru planu zadań ochronnych należy przyjąć, że perspektywy zachowania struktury siedliska można ocenić na II – dobre perspektywy. Nie bez znaczenia jest także położenie większości płatów siedliska na terenach administrowanych przez Lasy Państwowe, które prowadzą planową gospodarkę leśną dającą także dobre perspektywy ochrony.Ocena ogólna: Uwzględniając dobrą reprezentatywność „B” i dobry stan zachowania siedliska „B”, przy niewielkim udziale w zasobach krajowych siedliska (kryterium względnej powierzchni „C”), ocena ogólna znaczenia obszaru dla ochrony siedliska przyrodniczego w Polsce została określona jako dobra „B”.Żyzne buczyny (Dentario glandulosae-Fagenion, Galio odorati-Fagenion) (kod: 9130)Jakość danych: W ramach prac terenowych w 2013 r. dokonano wizji lokalnej większości obszarów leśnych położonych w granicach ostoi oraz wykonano ponad 60 zdjęć fitosocjologicznych kierując się wytycznymi metodycznymi opracowanymi dla monitoringu siedlisk przyrodniczych (Mróz 2010). Wśród zebranych danych, 24 zdjęcia reprezentowały zespół żyznej buczyny karpackiej Dentario glandulosae-Fagetum będący identyfikatorem siedliska 9130 żyzne buczyny. Ze względu na brak możliwości szczegółowej penetracji wszystkich obszarów leśnych w granicach Ostoi, należy zaliczyć je do klasy M (dane o przeciętnej jakości). Reprezentatywność: Stopień reprezentatywności żyznych buczyn w Ostoi PLH120052 jest zróżnicowany. Większość płatów zidentyfikowano jako podzespół typowy podzielony na dwa warianty: ubogi florystycznie wariant paprociowy, w którym gatunki charakterystyczne dla zespołu i związku są słabo reprezentowane oraz wariant typowy z lepiej wykształconą charakterystyczną kombinacją gatunków. Dwa zdjęcia wykonany w nawiązującym do jaworzyn podzespole Dentario glandulosae-Fagetum lunarietosum. Generalnie siedlisko 9130 żyznych buczyn w obszarze „Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego” jest dość ubogie florystycznie, a struktura fitocenoz jest często zbyt uproszczona. Zwłaszcza w porównaniu do innych buczyn w Gorcach, Beskidzie Sądeckim czy Bieszczadach siedlisko 9130 w Ostoi PLH120052 należy uznać za wykształcone stosunkowo słabo. Z powyższych względów ich stopień reprezentatywności oceniono na C – znaczący. Względna powierzchnia: J. Matuszkiewicz (2001) podaje, że areał dojrzałych postaci zespołów żyznej buczyny niżowej Galio odorati-Fagetum, karpackiej Dentario glandulosae-Fagetum i sudeckiej Dentario enneaphylli-Fagetum (będących głównymi identyfikatorami siedliska 9130) zajmują w Polsce powierzchnię prawie 40 000 ha. Według poradnika ochrony siedlisk przyrodniczych (Herbich (red.) 2004), obszar zajęty przez to siedlisko znacznie przekracza 250 000 ha. Tym samym względna powierzchnia siedliska 9130 w obszarze Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego PLH120052 wynosi od 0,2 do 1,4 %, co odpowiada ocenie C.Stopień zachowania struktury: Z uwagi na intensywną, prowadzoną także w okresie wegetacyjnym eksploatację drzewostanów oraz generalnie niezadawalającą ilość martwego drewna w ekosystemie stopień zachowania struktury określono na III – średnio zachowana lub zdegradowana struktura.Stopień zachowania funkcji: W związku z przygotowaniem dla Ostoi planu zadań ochronnych, należy przyjąć, że perspektywy zachowania struktury siedliska można ocenić na II – dobre perspektywy. Nie bez znaczenia jest także położenie większości płatów siedliska na terenach administrowanych przez Lasy Państwowe, które prowadzą planową gospodarkę leśną dającą także dobre perspektywy ochrony.Ocena ogólna: Uwzględniając niezbyt wysoką ocenę reprezentatywności „C”, przy niewielkim udziale w zasobach krajowych siedliska (kryterium względnej powierzchni „C”), mimo generalnie niezłego stanu zachowania „B”, ocena ogólna znaczenia obszaru dla ochrony siedliska przyrodniczego w Polsce została określona jako znacząca „C”.*Jaworzyny i lasy klonowo-lipowe na stokach i zboczach (Tilio plathyphyllis-Acerion pseudoplatani) (kod: *9180)Jakość danych: W roku 2013 włączono w granice obszaru Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego PLH120052 jego niewielki obszar Natura 2000 Kostrza PLH120009 o wielkości 36,4 ha utworzony w 2008 r. na bazie niewielkiego rezerwatu leśnego o tej samej nazwie, który od 2001 r. chronił dobrze zachowane płaty jaworzyn z miesiącznicą trwałą i języcznikiem (Lunario-Aceretum, Phyllitidi-Aceretum). Dzięki dokumentacji projektowej rezerwatu oraz późniejszej ekspertyzie na cele PZO jaworzyny na tym terenie mają dobrą i aktualną dokumentację przyrodniczą. Z tych względów dane siedlisku *9180 w obszarze PLH120052 należy zaliczyć do klasy G (dane o wysokiej jakości). W trakcie badań terenowych w 2013 roku na północnych stokach Sałasza Zachodniego (763 m) w oddziale 10d Nadleśnictwa Limanowa znalezionego niewielki płat (2,5 ha) zniekształconego zespołu jaworzyny miesiącznicowej Lunario-Aceretum, którego nie uwzględniono w poniższych ocenach, gdyż wymaga on renaturyzacji.Reprezentatywność: Jaworzyny w rezerwacie „Kostrza” są dobrze zachowane. Wyróżniają się dobrą reprezentacją gatunków charakterystycznych dla zespołu i związku, odznaczają się wielogeneracyjnymi i zróżnicowanymi gatunkowo drzewostanami przekraczającymi wiek 150 lat Z powyższych względów ich stopień reprezentatywności oceniono na A – doskonały. Względna powierzchnia: Bodziarczyk, Srokosz (2004) szacują udział priorytetowego siedliska*9180 w Polsce na 2 800 ha. Zatem względna powierzchnia siedliska jaworzyn *9180 w obszarze Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego PLH120052 wynosi tylko 0,4 %, co odpowiada ocenie C. Na terenie ostoi najbardziej rozpowszechniony jest zespół jaworzyny z języcznikiem Phyllitido-Aceretum, który należy do najrzadszych zbiorowisk Polski, a jego względna powierzchnia w obszarze wynosi prawie 10% powierzchni krajowej.Stopień zachowania struktury: W związku z rezerwatowym charakterem większości płatów jaworzyn, stopień zachowania ich struktury określono na I - siedliska o doskonale zachowanej strukturze.Stopień zachowania funkcji: Dzięki objęciu większość siedlisk*9180 ochroną rezerwatową należy przyjąć, że perspektywy zachowania struktury siedliska można ocenić na I – doskonałe perspektywy.Ocena ogólna: Uwzględniając doskonałą reprezentatywność „A” i doskonały stan zachowania siedliska „A”, pomimo niewielkiego udziału powierzchniowego (kryterium względnej powierzchni „C”), ocena ogólna znaczenia obszaru dla ochrony siedliska przyrodniczego w Polsce może być określona jako doskonała „A”.Jodłowy bór świętokrzyski (Abietetum polonicum) (kod: 91P0)Podczas prac terenowych wykonywanych na potrzeby projektu Planu Zadań Ochronnych dla obszaru Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego stwierdzono obecność siedliska 91P0 – jodłowy bór świętokrzyski Abietetum polonicum. Jodłowy bór świętokrzyski jest typem siedliska przyrodniczego, które dotychczas zostało zidentyfikowane jedynie na terenie naszego kraju. Poza Górami Świętokrzyskimi i Roztoczem endemiczny dla Polski zespół wyżynnego boru jodłowego Abietetum polonicum występuje także w piętrze pogórza Karpat i był podawany z omawianego terenu (Różański i in. 1987, Różański Szwagrzyk 1987, Stachurska 1998). Badania potwierdziły podawane wcześniej informacje o występowaniu wyżynnego boru jodłowego na tym obszarze. Siedlisko tworzą dość rozległe płaty na wschodnich stokach Cietnia (829 m n.p.m.) i u południowych podnóży Kostrzy (720 m n.p.m.). Wyżynne bory jodłowe w Ostoi są ubogie florystycznie, dominującym gatunkiem w drzewostanie jest jodła, najczęściej z domieszką sosny i świerka. W acydofilnym runie panuje borówka czarna Vaccinium myrtillus oraz borowe mchy: Polytrichastrum formosum, Leucobryum glaucum. Ciekawostką jest występowanie bardzo rzadkich w tym piętrze wysokościowym gatunków jak płaszczeniec falisty Buckiella undulata oraz chronionych paprotników: podrzenia żebrowca Blechnum spicant i widłaka jałowcowatego Lycopodium annotinum.Jakość danych: W ramach prac terenowych w 2013 r. dokonano wizji lokalnej większości obszarów leśnych położonych w granicach ostoi oraz wykonano ponad 60 zdjęć fitosocjologicznych kierując się wytycznymi metodycznymi opracowanymi dla monitoringu siedlisk przyrodniczych (Mróz 2010). Wśród zebranych danych, 9 zdjęć zostało wykonanych w nie wykazywanym wcześniej w SDF zespole wyżynnego jodłowego boru mieszanego Abietetum polonicum będący identyfikatorem siedliska 91P0 jodłowy bór świętokrzyski. Ze względu na brak możliwości szczegółowej penetracji wszystkich obszarów leśnych w granicach obszaru, należy zaliczyć je do klasy M (dane o przeciętnej jakości). Reprezentatywność: Chociaż omawiane siedlisko zostało zidentyfikowane daleko poza centrum występowania zespołu Abietetum polonicum, które przypada na Góry Świętokrzyskie i Roztocze, jego stopień reprezentatywności należy ocenić na B - dobry. Zarówno pod względem składu gatunkowego drzewostanu, jak i spektrum florystycznym runa, karpacka postać świętokrzyskiego boru jodłowego wykazuje większość cech wskazywanych przy identyfikacji klasycznych postaci zespołu z wyżyn Polski południowej (Matuszkiewicz J. 2001, Łabaj Mróz 2004, Lorens 2010), a charakterystyczna kombinacja gatunków jest bardzo podobna. Względna powierzchnia: J. Matuszkiewicz (2001) podaje, że areał dojrzałych fitocenoz Abietetum polonicum zajmuje w Polsce powierzchnię 6 500-7 000 ha. Tym samym względna powierzchnia siedliska 91P0 w obszarze Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego PLH120052 wynosi od 3,6 do 3,8 %, co odpowiada ocenie B.Stopień zachowania struktury: Z uwagi na intensywną, prowadzoną także w okresie wegetacyjnym eksploatację drzewostanów, dużego udziału drzewostanów w I i II klasie wieku oraz generalnie niezadawalającą ilość martwego drewna w ekosystemie stopień zachowania struktury określono na III – średnio zachowana lub zdegradowana struktura.Stopień zachowania funkcji: W związku z przygotowaniem dla obszaru PLH120052 planu zadań ochronnych, należy przyjąć, że perspektywy zachowania struktury siedliska powinno ocenić się na II – dobre perspektywy, pod warunkiem realizacji zapisów planu po jego ustanowieniu. zmiany sposobu zagospodarowania tych drzewostanów.Ocena ogólna: Uwzględniając dobrą reprezentatywność „B” i dobry stan zachowania siedliska „B”, przy istotnym udziale w zasobach krajowych siedliska (kryterium względnej powierzchni „B”), ocena ogólna znaczenia obszaru dla ochrony siedliska przyrodniczego w Polsce została określona jako dobra „B”. Obecność tego endemicznego dla Polski siedliska na kresowym stanowisku w obszarze Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego PLH120052, znacznie podnosi wartość przyrodniczą tego obszaru.

4.3 Threats, pressures and activities with impacts on the site

The most important impacts and activities with high effect on the site

Negative Impacts
RankThreats and pressures [code]Pollution (optional) [code]inside/outside [i|o|b]
MA10.01b
HE06b
HG01.04b
HG05b
HG05.04b
HJ02.03b
MK03.04b
MK03.06b
Positive Impacts
RankActivities, management [code]Pollution (optional) [code]inside/outside [i|o|b]
LXXi

Rank: H = high, M = medium, L = low
Pollution: N = Nitrogen input, P = Phosphor/Phosphate input, A = Acid input/acidification,
T = toxic inorganic chemicals, O = toxic organic chemicals, X = Mixed pollutions
i = inside, o = outside, b = both

4.4 Ownership (optional)

Type[%]
PublicNational/Federal0
State/Province0
Local/Municipal0
Any Public0
Joint or Co-Ownership0
Private0
Unknown100
sum100

4.5 Documentation

Bodziarczyk J., Świerkosz K. 2004: Jaworzyny i lasy klonowo-lipowe na stromych stokach i zboczach (Tilio platyphyllis-Acerion pseudoplatani). W: Herbich J. (red.). Lasy i Bory. Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 5., s. 128-163<br/>Harmata W. 1991: Kolonie letnie podkowca małego Rhinolophus hipposideros w niektórych regionach Polski południowej. Biuletyn CIC 1(10)<br/>Herbich J. (red). 2004. Lasy i Bory. Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 5, s. 344.<br/>Danielewicz W., Holeksa J., Pawlaczyk P., Szwagrzyk J. 2004. Kwaśne buczyny (Luzulo-Fagenion). W: Herbich J. (red.).Lasy i Bory. Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 5., s. 29-48<br/>Kokurewicz T. Wybrane elementy ekologii rozrodu podkowca małego (Rhinolophus hipposideros, BECHST.,1800) oraz ich znaczenie dla ochrony gatunku. Biuletyn CIC 18/19: 31-32.<br/>Krajowy plan ochrony podkowca małego – w ramach programu Transition Facility 2004 – „Opracowanie planów renaturyzacji siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków na obszarach Natura 2000 oraz planów zarządzania dla wybranych gatunków objętych Dyrektywą Ptasią i Dyrektywą Siedliskową”<br/>Lorens B. 2010. Jodłowy bór świętokrzyski. W: Mróz W. (red.) 2010. Monitoring siedlisk przyrodniczych. Przewodnik metodyczny. Część I; ss. 270–283. GIOŚ, Warszawa<br/>Matuszkiewicz J.M. 2001. Zespoły leśne Polski. PWN, Warszawa, 358 s.<br/>Monitoring gatunków i siedlisk przyrodniczych ze szczególnym uwzględnieniem specjalnych obszarów ochrony siedlisk Natura 2000. Szczegółowe wyniki monitoringu prowadzonego w latach 2009-2011 dla gatunków zwierząt. 1303 Podkowiec mały Rhinolophus hipposideros Bechstein 1800.<br/>Mróz W. (red.) 2010. Monitoring siedlisk przyrodniczych. Przewodnik metodyczny. Część I. GIOŚ, Warszawa.<br/>Mróz W., Łabaj A. 2004: Jodłowy bór świętokrzyski (Abietetum polonicum). W: Herbich J. (red.). Lasy i Bory. Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 5., s. 274-280<br/>Neifeld P. 2012. Ekspertyza przyrodnicza na potrzeby sporządzenia planu zadań ochronnych dla specjalnego obszaru Natura 2000 PLH120009 ”Kostrza” <br/>Różański W., Szwagrzyk J. 1987. Wzniesienie, wystawa i nachylenie jako czynniki kształtujace rozmieszczenie zbiorowisk leśnych na Pogórzu Wielickim i w przyległej części Beskidów. Sylwan 131 (7), 59-69.<br/>Różański W., Filkowa B., Kobak L., Koczwańska J., Lesiński J., Szwagrzyk J., Tarko G. 1987. Zróżnicowanie zbiorowisk leśnych ˙występujących ˙na Pogórzu Wielickim i w przyległej części Beskidów. Zesz. Nauk. AR 215 (17): 221-231, Kraków<br/>Stachurska A. 1998. Zbiorowiska leśne północno-wschodniej części Pogórza Wielickiego (Karpaty Zachodnie). Zesz. Nauk. UJ MCCXV Prace Bot. 30: 5-78.<br/>Staszkiewicz J. 1964. Zbiorowiska leśne pasma Jaworza (Beskid Wyspowy). Fragm. Flor. Geobot. 10(3): 319-355.<br/>Szkudlarek R., Węgiel A., Węgiel J., Paszkiewicz R., Mleczek T., Gottfried T., Grzywiński W., Gubańska A., Iwaniuk Ł., Adamski A., Dudek I. 2003. Nietoperze Beskidu Sądeckiego i Niskiego. Porozumienie dla Ochrony Nietoperzy.<br/>Towpasz K. 1974 Rośliny naczyniowe południowo-wschodniej części Beskidu Wyspowego. Cz. 1. Monographiae. Botanicae 46<br/>Towpasz K. 1975 Rośliny naczyniowe południowo-wschodniej części Beskidu Wyspowego. Cz. 2. Monographiae. Botanicae 48<br/>Węgiel A., Paszkiewicz R., Szkudlarek R. 2001: „Nietoperze Beskidu Wyspowego, Beskidu Sądeckiego, Beskidu Niskiego i Pogórza Karpackiego – letnie schronienia nietoperzy w budynkach”. Nietoperze 2: 75-84.

5. SITE PROTECTION STATUS

Back to top

5.1 Designation types at national and regional level:

Code Cover [%]
PL020.69
PL0437.86

5.2 Relation of the described site with other sites:

Designated at national or regional level:

Type code Site name Type Cover [%]
PL02Kostrza+0.69
PL04Południowomałopolski Obszar Chronionego Krajobrazu*37.86

6. SITE MANAGEMENT

Back to top

6.1 Body(ies) responsible for the site management:

Organisation:Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Krakowie
Address:
Email:sekretariat.krakow@rdos.gov.pl

6.2 Management Plan(s):

An actual management plan does exist:

X
Yes Name: Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 17 lutego 2017 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego PLH120052
Link: http://edziennik.malopolska.uw.gov.pl/WDU_K/2017/1315/akt.pdf

No, but in preparation
No

 

7. MAP OF THE SITE

Back to top
INSPIRE ID:PL.ZIPOP.1393.N2K.PLH120052
Map delivered as PDF in electronic format (optional)
Yes
No

SITE DISPLAY