Database release:
SDF
NATURA 2000 - STANDARD DATA FORM

For Special Protection Areas (SPA),
Proposed Sites for Community Importance (pSCI),
Sites of Community Importance (SCI) and
for Special Areas of Conservation (SAC)

TABLE OF CONTENTS

1. SITE IDENTIFICATION

Back to top

1.1 Type

B

1.2 Site code

PLH180015

1.3 Site name

Łysa Góra

1.4 First Compilation date

2006-10

1.5 Update date

2017-02

1.6 Respondent:

Name/Organisation:Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska
Address:  Polska  52/54    Warszawa    00-922  Wawelska 
Email:kancelaria@gdos.gov.pl
Date site proposed as SCI:2007-03
Date site confirmed as SCI:2009-03
Date site designated as SAC: No data
National legal reference of SAC designation: No data

2. SITE LOCATION

Back to top

2.1 Site-centre location [decimal degrees]:

Longitude:21.578600
Latitude:49.541600

2.2 Area [ha]

2761.2400

2.3 Marine area [%]

0.0000

2.4 Sitelength [km]:

0.00

2.5 Administrative region code and name

NUTS level 2 code Region Name
PL32Podkarpackie

2.6 Biogeographical Region(s)

Alpine (90.59 %) Continental (9.41 %)

3. ECOLOGICAL INFORMATION

Back to top

3.1 Habitat types present on the site and assessment for them

Annex I Habitat types Site assessment
Code PF NP Cover [ha] Cave [number] Data quality A|B|C|D A|B|C
      RepresentativityRelative SurfaceConservationGlobal
6510  info      72.39  0.00 
7230  info      0.66  0.00 
9110  info      1.18  0.00 
9130  info      1383.66  0.00 
9180  info  X     7.12  0.00 
91E0  info  X     4.19  0.00 
  • PF: for the habitat types that can have a non-priority as well as a priority form (6210, 7130, 9430) enter "X" in the column PF to indicate the priority form.
  • NP: in case that a habitat type no longer exists in the site enter: x (optional)
  • Cover: decimal values can be entered
  • Caves: for habitat types 8310, 8330 (caves) enter the number of caves if estimated surface is not available.
  • Data quality: G = 'Good' (e.g. based on surveys); M = 'Moderate' (e.g. based on partial data with some extrapolation); P = 'Poor' (e.g. rough estimation)

3.2 Species referred to in Article 4 of Directive 2009/147/EC and listed in Annex II of Directive 92/43/EEC and site evaluation for them

Species Population in the site Site assessment
G Code Scientific Name S NP T Size Unit Cat. D.qual. A|B|C|D A|B|C
      MinMax  Pop.Con.Iso.Glo.
A1193Bombina variegata           
P1386Buxbaumia viridis    23  23     
I1087Rosalia alpina        trees   
A1166Triturus cristatus                 
  • Group: A = Amphibians, B = Birds, F = Fish, I = Invertebrates, M = Mammals, P = Plants, R = Reptiles
  • S: in case that the data on species are sensitive and therefore have to be blocked for any public access enter: yes
  • NP: in case that a species is no longer present in the site enter: x (optional)
  • Type: p = permanent, r = reproducing, c = concentration, w = wintering (for plant and non-migratory species use permanent)
  • Unit: i = individuals, p = pairs or other units according to the Standard list of population units and codes in accordance with Article 12 and 17 reporting (see reference portal)
  • Abundance categories (Cat.): C = common, R = rare, V = very rare, P = present - to fill if data are deficient (DD) or in addition to population size information
  • Data quality: G = 'Good' (e.g. based on surveys); M = 'Moderate' (e.g. based on partial data with some extrapolation); P = 'Poor' (e.g. rough estimation); VP = 'Very poor' (use this category only, if not even a rough estimation of the population size can be made, in this case the fields for population size can remain empty, but the field "Abundance categories" has to be filled in)

3.3 Other important species of flora and fauna (optional)

Species

Population in the site

Motivation

Group CODE Scientific Name S NP Size Unit Cat. Species Annex Other categories
     MinMax C|R|V|PIVVABCD
  • Group: A = Amphibians, B = Birds, F = Fish, Fu = Fungi, I = Invertebrates, L = Lichens, M = Mammals, P = Plants, R = Reptiles
  • CODE: for Birds, Annex IV and V species the code as provided in the reference portal should be used in addition to the scientific name
  • S: in case that the data on species are sensitive and therefore have to be blocked for any public access enter: yes
  • NP: in case that a species is no longer present in the site enter: x (optional)
  • Unit: i = individuals, p = pairs or other units according to the standard list of population units and codes in accordance with Article 12 and 17 reporting, (see reference portal)
  • Cat.: Abundance categories: C = common, R = rare, V = very rare, P = present
  • Motivation categories: IV, V: Annex Species (Habitats Directive), A: National Red List data; B: Endemics; C: International Conventions; D: other reasons

4. SITE DESCRIPTION

Back to top

4.1 General site character

Habitat class % Cover
N090.97
N101.60
N123.40
N1623.70
N1733.08
N1937.25

Total Habitat Cover

100

Other Site Characteristics

Położenie obszaruZgodnie z podziałem administracyjnym kraju obszar położony jest w województwie podkarpackim, powiecie jasielskim, w gminach: Nowy Żmigród (m.: Kąty, Nowy Żmigród, Stary Żmigród, Łysa Góra) i Krempna (m.: Myscowa, Polany), oraz w powiecie krośnieńskim w gminie Dukla (m.: Chyrowa, Głojsce, Iwla, Mszana).Według regionalizacji geobotanicznej J.M. Matuszkiewicza (2008) przeważająca część obszaru położona jest w Prowincji Karpackiej, Dziale Wschodniokarpackim, Krainie Karpat Wschodnich, Okręgu Beskidu Niskiego, Podokręgu Beskidu Niskiego Środkowego „Przełęcz Dukielska – Dolina Ropy” (I.1.3.a). Niewielki fragment północnej części obszaru leży w Prowincji Karpackiej, Dziale Wschodniokarpackim, Krainie Karpat Wschodnich, Okręgu Dołów Jasielsko-Sanockich, Podokręgu Gorlickim (I.1.2.a).Zgodnie z podziałem fizyczno-geograficznym J. Kondrackiego (2002) omawiany obszar prawie w całości położony jest w prowincji: Karpaty Zachodnie z Podkarpaciem Zachodnim i Północnym, podprowincji: Zewnętrzne Karpaty Zachodnie, makroregionie: Beskidy Środkowe, mezoregionie: Beskid Niski (513.71). Niewielki fragment północnej części leży w prowincji: Karpaty Zachodnie z Podkarpaciem Zachodnim i Północnym, podprowincji: Zewnętrzne Karpaty Zachodnie, makroregionie: Pogórze Środkowobeskidzkie, mezoregionie: Pogórze Jasielskie (513.68). Geologia i glebyPod względem geologicznym obszar leży w obrębie Karpat Zewnętrznych, wytworzonych w czasie orogenezy alpejskiej. Powierzchnię pokrywają utwory paleogenu. Przeważająca część obszaru to utwory oligocenu reprezentowane przez piaskowce, łupki, iłowce i rogowce. W południowej części obszaru, oraz rozciągające się pasem z północnego-zachodu na wschód występują utwory eoceńsko-oligoceńskie reprezentowane przez piaskowce, łupki, zlepieńce, margle oraz podrzędnie iłowce i mułowce. Podłoże geologiczne stanowią utwory kredowe i trzeciorzędowe, czyli tzw. flisz karpacki, którego serie są płaszczowinowo nasunięte na siebie.HydrologiaObszar leży w zlewni Wisłoki, prawobrzeżnego dopływu Wisły na południe od omawianego obszaru przepływa dopływ w Polanach, na południowy-wschód Iwielka (Iwełka, Iwelka), na zachód i północ Wisłoka. W części wschodniej omawianego obszaru swe źródła znajdują: Łaziska, która jest lewobrzeżnym dopływem Iwielki, Debrza – lewobrzeżny dopływ Niegłoszczy. W części wschodniej swe źródła ma również Niegłoszcz, która uchodzi do Wisłoki. W obszarze zachodnim mieszczą się źródła Kaczalnika ( prawobrzeżny dopływ Wisłoki), oraz jej prawobrzeżnego dopływu – Myscówki. Ponadto swe źródła mają tu liczne małe potoczki, które uchodzą do powyższych cieków. Górny odcinek rzeki Wisłoki, jak i cieki w tej części jej zlewni mają charakter typowo górski.Struktura krajobrazuObszar obejmuje masyw wzgórza Łysa Góra (641 m n.p.m.), położonego koło Nowego Żmigrodu. Grzbiet jest pofałdowany z kilkoma siodłami. W przyszczytowej partii znajduje się wiele źródeł z których wypływają potoki wrzynając się w podłoże, dając początek głębokim jarom urwistych brzegach, gdzie często tworzą się osuwiska. Teren porośnięty jest lasem jodłowo-bukowym z bardzo obfitym występowaniem cisa pospolitego. W jarach, zwłaszcza po północnej stronie zlokalizowane są płaty jaworzyn. Kompleks leśny, który stanowi ok. 94% omawianego obszaru otaczają łąki i pola uprawne stanowiące zaledwie ok. 5% powierzchni obszaru. Niecały 1% to złożone systemy upraw i działek. Zabudowa wsi związana jest z głębokimi obniżeniami wokół masywu. Mieszczą się tu miejscowości Myscowa, Polany, Kąty, Nowy Żmigród, Stary Żmigród Łysa Góra, Chyrowa, Głojsce, Iwa i Mszana.Korytarze ekologiczneWedług krajowej sieci ekologicznej ECONET – Polska obszar stanowi element międzynarodowego obszaru węzłowego Beskidu Niskiego – 44 M. Jędrzejewski i in. wyróżnili siedem korytarzy głównych. Obszar Łysej Góry zaliczany jest do jednego z głównych korytarzy międzynarodowych, który łączy tereny położone na przeciwległych granicach kraju. Omawiany obszar zalicza się Korytarza Karpackiego (KK), który przebiega przez Bieszczady, Beskid Niski i Sądecki, Pieniny aż do Tatr. Na całej swej długości łączy się z częściami Karpat leżącymi po stronie ukraińskiej i słowackiej.

4.2 Quality and importance

Kwaśne buczyny (Luzulo-Fagenion) - 9110Lasy te mają głównie charakter lasów z dominacją buka lub jodły w drzewostanie. Charakteryzują się względnym ubóstwem gatunkowym runa, w którym znaczący udział mają gatunki charakterystyczne dla borów.Siedlisko w obszarze zajmuje znikomą powierzchnię, łącznie ok. 1 ha w postaci rozproszonych, niewielkich płatów porastających szczytowe partie wzniesień. Płaty zajmujące powierzchnię całych wydzieleń, kwalifikowane we wcześniejszych opracowaniach jako siedlisko 9110 w rzeczywistości należy kwalifikować jako siedlisko 9130. Kwalifikacja wynikała prawdopodobnie z niewłaściwej interpretacji składu gatunkowego zarówno runa jak też drzewostanu, gdzie w wielu płatach wyraźnie zaznacza się podwyższony udział gatunków borowych (świerka, sosny, gatunków z rodzaju Luzula, Vaccinium czy charakterystycznych dla borów gatunków z rodzaju Carex). Żyzne buczyny (Dentario glandulosae-Fagenion, Galio odorati-Fagenion) - 9130Siedlisko obejmuje z reguły bukowo - jodłowe i bukowo - jodłowo - świerkowe lasy rosnące na żyznych siedliskach. W niektórych płatach jodła i świerk mogą ilościowo dominować nad bukiem. Charakteryzują się stosunkowo bujnym i bogatym runem, budowanym przez typowe dla eutroficznych siedlisk gatunki lasowe, wyraźnie zaznacza się udział w runie gatunków z rodzajów Dentaria.Siedlisko w obszarze stanowi dość zwarty i duży kompleks, którego powierzchnia jest stabilna a w przyszłości może ulegać potencjalnemu, systematycznemu powiększeniu na skutek przebudowy drzewostanów porolnych. Należy jednak zaznaczyć, że w obszarze siedlisko zajmuje ok. 60% powierzchni potencjalnego areału (wyłączając otwarte siedliska półnaturalne). Pod względem występowania gatunków charakterystycznych, zarówno w runie jak też pozostałych warstwach, siedlisko poza nielicznymi płatami, pozostaje w stanie właściwym. W runie, spośród gatunków charakterystycznych i wyróżniających, występują takie gatunki jak: żywiec gruczołowaty Dentaria glandulosa, wilczomlecz migdałolistny Euphorbia amygdaloides, szałwia lepka Salvia glutinosa. Wyróżniającym w obszarze elementem siedliska jest łanowe występowanie miesiącznicy trwałej Lunaria rediviva. Znacząca część płatów porośnięta jest przez jeżyny. Drzewostany siedliska w obszarze charakteryzują się znaczącym zróżnicowaniem tj. od płatów niemal w 100% porośniętych bukiem, po płaty tylko z nielicznym jego udziałem. W płatach gdzie buk występuje w domieszce zaznacza się duży udział innych gatunków głównie jodły, jaworu, lipy szerokolistnej, klonu a także wiązu górskiego i jesionu (szczególnie w rejonie wysięków i strumieni). Siedlisko w obszarze wyróżnia się nielicznym udziałem gatunków obcych ekologicznie – głównie modrzewia i sosny jak też praktycznie brakiem gatunków obcych geograficznie. W obszarze, w obrębie siedliska przeważają drzewostany dojrzałe. Siedlisko, za wyjątkiem nielicznych płatów, charakteryzuje się stosunkowo niewielką zasobnością martwego drewna i jego nierównomiernym rozmieszczeniem. Największa koncentracja zasobów martwego drewna występuje w rejonie trudnodostępnych jarów i wąwozów. Łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (Salicetum albo-fragilis, Populetum albae, Alnenion) - 91E0Siedlisko obejmuje nadrzeczne lasy i zadrzewienia: olszy szarej, jesionowe, wierzb, oraz topoli. W obszarze, w większości miejsc wskazywanych w ramach prowadzonych inwentaryzacji nie potwierdzono występowania siedliska. Wskazywane płaty niejednokrotnie stanowiły trudne do identyfikacji zbiorowiska okrajków, okresowo podmokłe pozbawione nawet podstawowych gatunków charakterystycznych dla łęgów. W niektórych z nich (np. wzdłuż drogi stanowiącej granicę południową obszaru) nawet nie stwierdzono występowania olszy; stwierdzono natomiast występowanie sosny co pozwala dość krytycznie odnieść się do trafności wcześniejszej kwalifikacji tego siedliska. W obszarze potwierdzono występowania niewielkich płatów wzdłuż cieku przecinającego drogę żwirową z Chyrowej do Krępnej, dających się potencjalnie zakwalifikować jako siedlisko 91E0. Występują one w postaci wąskich pasów zadrzewień, a najczęściej pojedynczych drzew na skarpach. Na większości odcinków stanowią raczej strefy ekotonów z kadłubową roślinnością charakteryzującą się występowaniem gatunków reprezentujących różne klasy roślinności, których kwalifikacja jako zbiorowiska łęgowe pozostaje dyskusyjna. Z uwagi na znikomą powierzchnię siedliska oraz niski stopień jego reprezentatywności siedlisko nie jest przedmiotem ochrony w obszarze. Jaworzyny i lasy klonowo-lipowe na stokach i zboczach (Tilio plathyphyllis-Acerion pseudoplatani) - 9180Wielogatunkowe, żyzne lasy jaworowe, jaworowo-bukowe i klonowo-lipowe rozwijające się na stromych stokach i zboczach skalnych, z reguły przy nachyleniu 30–50º, na glebach szkieletowych, często z występującym na powierzchni rumoszem, głazami i blokami skalnymi oraz silnie zaznaczającymi się, aktywnymi procesami erozyjnymi. W drzewostanie dominują jawor, klon zwyczajny lub lipa szerokolistna. W występowaniu ograniczone są do obszarów górskich i podgórskich Polski południowej. Przeprowadzona inwentaryzacja terenowa pozwoliła na potwierdzenie większości dotychczas znanych płatów o łącznej powierzchni 7,12 ha.Nie znaleziono innych nowych stanowisk siedliska. Na podstawie oceny, m.in. w oparciu o wybrane 6 stanowisk, stan zachowania siedliska oceniono jako FV. W prowadzonych obserwacjach monitoringowych stwierdzono, że badane płaty poddawane są naturalnej dynamice siedliskowej, typowej dla jaworzyn, i że nie występują tu znaczące oddziaływania antropogeniczne. Pod względem powierzchni siedlisko charakteryzuje się punktowym występowaniem, a wielkość płatów nie przekracza kilku arów. Wszystkie płaty siedliska pozostają w otoczeniu żyznej buczyny karpackiej. Drzewostan, w obrębie przeważającej większości płatów zdominowany jest przez jawor z dość licznym niekiedy udziałem buka, lipy drobnolistnej i wiązu górskiego. W runie licznie występują takie gatunki jak: miesięcznica trwała Lunaria rediviva, czerniec Gronkowy Actaeaspicata, paprotnik kolczysty Polystichum aculeatum, pokrzywa zwyczajna Urtica dioica, starzec gajowy Senecio nemorensis, lepiężnik biały Petasites albus a spośród gatunków charakterystycznych i wyróżniających siedlisko - języcznik zwyczajny Phyllitis scolopendrium. Zarówno w drzewostanie jak też pozostałych warstwach brak jest obcych geograficznie gatunków. Nie stwierdzono też ekspansywnych gatunków zarówno obcych jak też rodzimych. Drzewostany siedliska wyróżniają się dojrzałym wiekiem i znacznym zróżnicowaniem struktury pionowej. W żadnym z wyróżnionych płatów siedliska nie odnotowano znaczących przekształceń związanych z działalnością człowieka. Niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (Arrhenatherion elatioris) - 6510Niżowe i górskie antropogeniczne zbiorowiska użytków zielonych na żyznych (niezbyt wilgotnych i niesuchych) glebach mineralnych bez śladów zabagnienia. Na niżu i w niższych położeniach górskich. Charakteryzują się wysokim udziałem traw, takich jak: rajgras wyniosły Arrhenatherum elatius, kupkówka pospolita Dactylis glomerata, stokłosa miękka Bromus mollis, konietlica łąkowa Trisetum flavescens. W obszarze siedlisko w wielu miejscach nawiązuje do górskich łąk konietlicowych i mietlicowych użytkowanych ekstensywnie (Polygono-Trisetioni Arrhenatherion) – 6520. Wiele z obserwowanych płatów stanowi w zasadzie formę przejściową pomiędzy siedliskiem 6510 a 6520. Powierzchnia siedliska w obszarze ulega powolnemu zmniejszeniu na skutek zaniechania użytkowania w części płatów (północna część obszaru), gdzie obserwuje się stopniową ekspansję drzew i krzewów. Analiza zdjęć lotniczych oraz stopień zaawansowania sukcesji pozwalają przypuszczać, że na przestrzeni ostatnich 20 lat zanikowi uległo ok. 10% siedliska. Siedlisko charakteryzuje się stosunkowo niewielką fragmentacją, a płaty położone w granicach obszaru same w sobie stanowią znaczącej wielkości kompleksy łąkowe (powyżej kilku ha) bądź przylegają do dużych kompleksów łąk i pastwisk położonych poza jego granicami. Siedlisko wyróżnia się występowaniem znaczącej liczby gatunków charakterystycznych w tym m.in. obfitym występowaniem takich taksonów jak: kozibród łąkowy Tragopogon pratensis, przytulia pospolita Galium mollugo, bodziszek łąkowy Geranium pratense, świerzbnica polna Knautia arvensis, rajgras wyniosły Arrhenatherum elatius oraz charakterystycznych dla siedliska 6520: szczaw rozpierzchły Rumex thyrsiflorus, krzyżownica czubata Polygala comosa. Grupę gatunków dominujących stanowią trawy. Liczne płaty siedliska położone w granicach obszaru wyróżniają się występowaniem gatunków rzadkich i zagrożonych, głównie storczykowatych np. storczyk męski Orchis mascula, kukułka szerokolistna Dactylorhiza majalis, podkolan biały Platantera bifolia, listera jajowata Listera ovata. Spośród gatunków ekspansywnych wymienić należy głównie ostrożenia polnego Cirsium arvense i śmiałka darniowego Deschampsia cespitosa. W obrębie niekoszonych płatów zaznacza się wyraźnie ekspansja drzew i krzewów. Płaty te wyróżnia jednocześnie znaczącej miąższości warstwa wojłoku. Górskie i nizinne torfowiska zasadowe o charakterze młak, turzycowisk i mechowisk -7230 Typ torfowisk i młak soligenicznych o w miarę stałym, stabilnym i wysokim poziomie wód gruntowych bogatych w związki wapnia i magnezu. W warunkach Polski torfowiska wykazują znaczne zróżnicowanie regionalne. W obszarach górskich z reguły są to obiekty o niewielkiej powierzchni od kilku do kilkunastu arów. W obszarze, w obrębie większości płatów zaniechano ekstensywnego użytkowania, dlatego powierzchnia siedliska ulega powolnemu zanikowi. W obrębie niemal wszystkich płatów siedliska obserwuje się ekspansję krzewów – głównie wierzb. W opisanych fragmentach siedliska stwierdzono liczne występowanie gatunków charakterystycznych, m.in. ze związku Caricion davallianae np. turzyca Davala Carex davalliana, turzyca żółta Carex flava, kukułka szerokolistna Dactylorhiza majalis, dziewięciornik błotny Parnasia palustris, kozłek dwupienny Valeriana dioica, kozłek całolistny Valeriana simplicifolia, kruszczyk błotny Epipactis palustris, wełnianka szerokolistna Eriophorum latifolium. Siedlisko w obszarze charakteryzuje się dość niewielką różnorodnością gatunkową mszaków (co może jednak wynikać z uwarunkowań regionalnych). Spośród gatunków mchów brunatnych dominują pospolite gatunki, charakterystyczne dla wariantu eutroficznego, w tym szczególnie gatunki z rodzaju Plagiomnium, Brachythecium oraz Calliergonella cuspidata. Pod względem warunków wodnych siedlisko w całym obszarze należy uznać za pozostające w stanie właściwym. Nie występują tu rowy melioracyjne, które w sposób istotny mogłyby wpływać negatywnie na stopień uwilgotnienia siedliska. Lokalnie, warunki wodne, ulegają nieznacznemu pogorszeniu na skutek powstałych kolein po przejeżdżających maszynach rolniczych (dotyczy to wyłącznie płatów pozostających w sąsiedztwie bądź otoczeniu koszonych mechanicznie łąk). Nieliczne fragmenty siedliska charakteryzują się nieco pogorszonymi warunkami wodnymi co prawdopodobnie może wynikać z okresowego niedoboru opadów. W miejscach tych zaznacza się liczniejsze występowanie situ rozpierzchłego, a także gatunków charakterystycznych dla łąk. Bezlist okrywowy (Buxbaumia viridis) - 1386 Ocena populacji – uzasadnienie: populacja bezlistu okrywowego Buxbaumia viridis na terenie obszaru Natura 2000 Łysa Góra składa się z pięciu stanowisk, na których stwierdzono występowanie łącznie 23 sporofitów tego gatunku. Ocena B wynika zarówno z liczby zasiedlonych pni, jak i z liczby sporofitów. Obie wartości mieszczą się w przedziale 15% ≥ p >2 % krajowych zasobów odpowiednio zasiedlony przez Buxbaumia viridis pni i jej sporofitów.Stan zachowania – uzasadnienie: w rejonie występowania Buxbaumia viridis na terenie obszaru Natura 2000 Łysa Góra znajdują się potoki, których obecność zapewnia właściwą dla przedmiotowego gatunku wilgotność powietrza. Prowadzona w sposób ekstensywny gospodarka leśna nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla gatunku, a pozostawianie martwego drewna umożliwia zajmowanie przez gatunek kolejnych kłód. Biorąc pod uwagę powyższe argumenty oraz brak ścisłej ochrony powierzchniowej nadano ocenę B.Izolacja – uzasadnienie: populacje Buxbaumia viridis na terenie obszaru Natura 2000 Łysa Góra położone są w obrębie rozległego zasięgu tego gatunku w polskich Karpatach i stanowią element łącznikowy pomiędzy populacjami na Pogórzu Przemyskim i w Bieszczadach, a populacjami w Gorcach i Tatrach, dlatego też zdecydowano się nadać ocenę C dla tego kryterium.Ocena ogólna – uzasadnienie: nadano ogólną ocenę C (znaczącą) dla Buxbaumia viridis na terenie obszaru Natura 2000 Łysa Góra ze względu na występowanie taksonu jedynie w kilku miejscach przedmiotowej ostoi, pomimo obecności na tym terenie znacznych powierzchni siedlisk dogodnych dla bezlistu okrywowego. Wpływa na ocenę ma również niewielka liczebność sporofitów na poszczególnych stanowiskach i brak kłód zasiedlony przez kilkadziesiąt lub więcej sporofitówNadobnica alpejska (Rosalia alpina )- 1087Nadobnica alpejska jest gatunkiem saproksylicznym. Ekologicznie związana jest głównie z rodzajem Fagusale jako rośliny żywicielskie jej larw podawane są także inne rodzaje drzew liściastych – m.in. Ulmus, Acer. W środkowej Europie nadobnica alpejska występuje głównie w starych górskich lasach bukowych. Obecny zasięg występowania gatunku w Polsce ogranicza się niemal wyłącznie do Beskidu Niskiego i Bieszczadów oraz niewielkich fragmentów Beskidu Sądeckiego. Jednak pierwotnie zasięg gatunku obejmował większą część Polski, pokrywając się przypuszczalnie z zasięgiem buka pospolitego Fagus sylvatica. Do niedawna jedyną znaną rośliną pokarmową larw nadobnicy alpejskiej w naszym kraju był buk pospolity. Przed kilkoma laty stwierdzono jednak rozwój tego chrząszcza również w wiązie górskim Ulmus gabra. W ostatnim czasie do roślin wykorzystywanych przez nadobnice alpejską w Polsce dołączył także jesion wyniosły Fraxinus excelsior oraz jawor Acer pseudoplatanus. W granicach ostoi Łysa Góra obecność nadobnicy alpejskiej stwierdzono do tej pory na 5 stanowiskach. Trzy z tych obserwacji pochodzą z przełomu wieków i mają charakter przypadkowych stwierdzeń („Szczyt Łysej Góry” – dwa osobniki na roślinności zielnej, „Południowe zbocza Łysej Góry” – osobnik na pniu wiązu, oraz „Bucznik” – kilkanaście-kilkadziesiąt osobników na składzie drewna. Jedynie dane z dwóch stanowisk – grup wiązów („Wiązy I” i „Wiązy II”) pochodzą z ostatnich lat i mogą być uznane za aktualne i trwałe stanowiska gatunku. Ponadto w granicach obszaru stwierdzono w dwóch miejscach obecność potencjalnego siedliska („Wiązy III” i „Wiązy IV”), gdzie występowanie gatunku jest wysoce prawdopodobne. W roku 2012 nie obserwowano na nich imago, ale ich charakter (zbliżony do stanowisk „Wiązy I” i „Wiązy II”) oraz archiwalna, pobliska obserwacja „Południowe zbocza Łysej Góry” sugerują prawdopodobne występowanie gatunku.Liczebność populacji nadobnicy alpejskiej zasiedlającej obszar ostoi Łysa Góra jest nieznana. Obserwacje gatunku mają tu charakter przypadkowy i poza jednym stanowiskiem (Wiązy I) nie były przedmiotem stałego monitoringu. Ponadto szacowanie wielości populacji przy wykorzystaniu właściwych metod (powtórne odłowy znakowanych indywidualnie osobników) nie były w Polsce jak dotąd stosowane. W efekcie krajowe szacunki liczebności, mogące stanowić punkt wyjścia do określania oceny populacji nie są wiarygodne. W związku z brakiem danych o krajowej liczebności nadobnicy alpejskiej przy ocenie populacji gatunku sugerowane jest odejście od określenia procentu liczebności, a wzięcie pod uwagę procent aktualnie znanych stanowisk. Biorąc pod uwagę aktualną liczbę stanowisk w kraju, ostoje w których stwierdzono gatunek chociażby na jednym stanowisku zyskują automatycznie ocenę C, gdzie gatunek staje się przedmiotem ochrony.Biorąc pod uwagę możliwości przemieszczania się gatunku, odległość do najbliższych stanowisk w obszarze Ostoja Magurska oraz przebieg północnej granicy gatunku w Polsce należy stwierdzić, że populacja zasiedlająca obszar ostoi Łysa Góra nie jest izolowana (choć jest bliska izolacji), ale występuje na peryferiach zasięgu gatunku i uzyskuje tym samym ocenęB (populacja nie izolowana, ale występującą na peryferiach zasięgu gatunku).Traszka grzebieniasta (Triturus cristatus) - 1166Największa z krajowych traszek. Skóra na grzbiecie jest ubarwiona jednolicie, szara lub czarna. Natomiast na bokach ciała i na podgardlu, na ciemnym tle, w trakcie zaznaczają się białe kropki. Brzuszna strona ciała ubarwiona jest na żółto lub pomarańczowo, w wyraźnymi czarnymi plamami. Traszka grzebieniasta rozmnaża się od marca do czerwca w niewielkich zbiornikach wody stojącej. Samica składa pojedynczo ok. 200 dużych jaj w kilku etapach, gdzie każde jajo zawijane jest w jeden liść. Rozwój larwy trwa 70-90 dni, następnie osobniki opuszczają zbiorniki wodne i zostają w jego pobliżu. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 2-3 lat, najstarsze dożywają kilkunastu lat. Traszka grzebieniasta występuję najczęściej w wilgotnych siedliskach, gdzie istnieją zbiorniki wody stojącej. Preferowane są zbiorniki częściowo porośnięte roślinnością zanurzoną. Traszka grzebieniasta odżywia się na lądzie głównie dżdżownicami, ślimakami i owadami, w wodzie natomiast poluje na wszelkie małe organizmy wodne, jak skorupiaki, pajęczaki, owady i ich larwy, ślimaki i larwy płazów.W obszarze gatunek stwierdzony zaledwie na jednym stanowisku, kałuży z utrzymującą się wodą przez większą cześć roku, w centralnej części obszaru. Kilka osobników zabitych przez pojazdy odnotowano na drodze biegnącej wzdłuż Wisłoki na wysokości Myscowej, w odległości ok. 700 m od granicy obszaru. Przypuszczalnie, znaczna część populacji odbywającej rozród w pobliskich stawach bobrowych przez znaczną część roku przebywa w granicach obszaru. Kumak górski (Bombina variegata) - 1193Jeden z dwóch krajowych gatunków kumaków. Kumak górski występuje w Polsce niemal wyłącznie w Karpatach wraz z ich pogórzem. Nieliczne stanowiska znajdują się w Sudetach. Ogólnie, północna granica zasięgu kumaka górskiego w Polsce sięga pogórza i kończy się wraz ze spadkiem wysokości nad poziomem morza poniżej 250m. Ciało kumaka jest spłaszczone grzebietobrzusznie, kończyny krępe, przednie posiadają cztery place, tylne pięć. Skórę na grzbiecie posiada chropowatą, każdy wzgórek jest zakończony ciemnym szpikulcem otoczonym drobniejszym rogowymi kolcami. Brzuszna strona ciała jest bez brodawek , gładka i barwna. Tło grzbiety jest jednolicie szary lub gliniasty, czasami z ciemniejszymi, brązowymi, oliwkowymi, nieregularnymi plamami. Na lądzie kumaki pojawiają się w niewielkich zbiornikach wodnych na pogórzu w połowie kwietnia, natomiast w wyższych partiach później. Preferuje niewielkie, płytkie zbiorniki wodne, jak: stawki, glinianki, rowy przydrożne, stawki osuwiskowe, żwirowiska nadrzeczne, młaki. W górach zasiedla kałuże tworzące się w zagłębieniach terenu, koleiny powstałe na gliniastych drogach leśnych lub śródpolnych w dolinach rzek. Kumaki żywią się głównie bezkręgowcami lądowymi: pająkami, chrząszczami, mrówkami, larwami motyli, pluskwiakami, natomiast kijanki odżywiają głównie glonami z powierzchni roślin i kamieni.W obszarze stwierdzony na zaledwie kilku stanowiskach (skupiskach kałuż w koleinach drogowych), głównie w centralnej części obszaru. Łączna, szacowana liczba osobników stale przebywających w kałużach na terenie obszaru – 150-500.

4.3 Threats, pressures and activities with impacts on the site

The most important impacts and activities with high effect on the site

Negative Impacts
RankThreats and pressures [code]Pollution (optional) [code]inside/outside [i|o|b]
HA11i
HB02.04i
HB07i
MD01.02i
HI02i
HJ03.01i
LK04.03i
ML10i
Positive Impacts
RankActivities, management [code]Pollution (optional) [code]inside/outside [i|o|b]
LXXi

Rank: H = high, M = medium, L = low
Pollution: N = Nitrogen input, P = Phosphor/Phosphate input, A = Acid input/acidification,
T = toxic inorganic chemicals, O = toxic organic chemicals, X = Mixed pollutions
i = inside, o = outside, b = both

4.4 Ownership (optional)

Type[%]
PublicNational/Federal0
State/Province0
Local/Municipal0
Any Public0
Joint or Co-Ownership0
Private0
Unknown100
sum100

4.5 Documentation

1.Ciach M. 2012. Ocena stanu zachowania populacji nadobnicy alpejskiej Rosalia alpina (L.) (Coleoptera: Cerambycidae) będącej przedmiotem ochrony w obszarze Natura 2000 Łysa Góra PLH180015, woj. Podkarpackie. Kraków.<br/>2.Ciach M., Michalcewicz J., Fluda M. 2007. The first report on development of Rosalia alpina (Linnaeus, 1758) (Coleoptera: Cerambycidae) in wood of Ulmus L. in Poland. Polish Journal of Entomology 76, 2: 101-105.<br/>3.Kozik J., Voncina G. 2012. Odkrycie bezlistu okrywowego Buxbaumia viridis (Bryophyta, Buxbaumiacea) w Beskidzie Niskim (Karpaty Zachodnie. Roczniki Bieszczadzkie. <br/>4.Kucharzyk J., Topolska K. 2015. Inwentaryzacja przyrodnicza bezlistu okrywowego Buxbaumia virids (Moug. Ex Lam. &amp;DC.) Brid. Ex Moug. &amp; Nestl. W obszarze Natura 2000 „Łysa Góra” PLH180018. Warszawa-Myscowa. <br/>5.MGGP S.A., Klub Przyrodników. 2013. Plan zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Łysa Góra PLH180015 w województwie podkarpackim. Rzeszów.<br/>6.Michalcewicz J., Ciach M. 2012. Rosalia longicorn Rosalia alpina (L.) (Coleoptera: Cerambycidae) uses roadside European ash trees Fraxinus excelsior L. – an unexpected habitat of an endangered species. Polish Journal of Entomology 81, 1: 49-56. DOI:10.2478/v10200-011-0063-7.<br/>7.Michalcewicz J., Ciach M., Bodziarczyk J. 2011. The unknown natural habitat of Rosalia alpina (L.) (Coleoptera: Cerambycidae) and its trophic association with the mountain elm Ulmus glabra in Poland – a change of habitat and host plant. Polish Journal of Entomology 80, 1: 23-31. DOI:10.2478/v10200-011-0003-6.<br/>

5. SITE PROTECTION STATUS

Back to top

5.1 Designation types at national and regional level:

Code Cover [%]
PL011.06
PL025.82
PL030.02
PL0498.92

5.2 Relation of the described site with other sites:

Designated at national or regional level:

Type code Site name Type Cover [%]
PL03Jaśliski Park Krajobrazowy*0.02
PL02Łysa Góra*5.82
PL01Magurski Park Narodowy*1.06
PL04Obszar Chronionego Krajobrazu Beskidu Niskiego*98.92

6. SITE MANAGEMENT

Back to top

6.1 Body(ies) responsible for the site management:

Organisation:Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Rzeszowie
Address:
Email:sekretariat.rzeszow@rdos.gov.pl

6.2 Management Plan(s):

An actual management plan does exist:

X
Yes Name: Zarządzenie opublikowane w Dzienniku Urzędowym województwa podkarpackiego, poz. 1833 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Łysa Góra PLH180015
Link: http://bip.rzeszow.rdos.gov.pl/files/obwieszczenia/23250/Zarzadzenie_RDOS_Rzeszow_Dz_Urz_Woj_Podka_2014_1833_pdf.pdf

No, but in preparation
No

 

7. MAP OF THE SITE

Back to top
INSPIRE ID:PL.ZIPOP.1393.N2K.PLH180015
Map delivered as PDF in electronic format (optional)
Yes
No

SITE DISPLAY