Database release:
SDF
NATURA 2000 - STANDARD DATA FORM

For Special Protection Areas (SPA),
Proposed Sites for Community Importance (pSCI),
Sites of Community Importance (SCI) and
for Special Areas of Conservation (SAC)

TABLE OF CONTENTS

1. SITE IDENTIFICATION

Back to top

1.1 Type

B

1.2 Site code

PLH200008

1.3 Site name

Dolina Biebrzy

1.4 First Compilation date

2001-03

1.5 Update date

2019-12

1.6 Respondent:

Name/Organisation:Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska
Address:  Polska  52/54    Warszawa    00-922  Wawelska 
Email:kancelaria@gdos.gov.pl

1.7 Site indication and designation / classification dates

Date site proposed as SCI:2004-04
Date site confirmed as SCI:2008-02
Date site designated as SAC: No data
National legal reference of SAC designation: No data

2. SITE LOCATION

Back to top

2.1 Site-centre location [decimal degrees]:

Longitude:22.580200
Latitude:53.451800

2.2 Area [ha]

121206.2300

2.3 Marine area [%]

0.0000

2.4 Sitelength [km]:

0.00

2.5 Administrative region code and name

NUTS level 2 code Region Name
PL34Podlaskie

2.6 Biogeographical Region(s)

Continental (100.00 %)

3. ECOLOGICAL INFORMATION

Back to top

3.1 Habitat types present on the site and assessment for them

Annex I Habitat types Site assessment
Code PF NP Cover [ha] Cave [number] Data quality A|B|C|D A|B|C
      RepresentativityRelative SurfaceConservationGlobal
2330  info      33.57  0.00 
3150  info      254.73  0.00 
3270  info      0.00 
4030  info      0.00 
6120  info      97.99  0.00 
6210  info      3.61  0.00 
6230  info      42.19  0.00 
6410  info      704.75  0.00 
6430  info      50  0.00 
6440  info      73.48  0.00 
6510  info      92.3  0.00 
7110  info      2.84  0.00 
7140  info      95.41  0.00 
7230  info      4135.83  0.00 
9170  info      749.93  0.00 
91D0  info      2585.47  0.00 
91E0  info      37.35  0.00 
91F0  info      10  0.00 
91I0  info      29.56  0.00 
91T0  info      22.94  0.00 
  • PF: for the habitat types that can have a non-priority as well as a priority form (6210, 7130, 9430) enter "X" in the column PF to indicate the priority form.
  • NP: in case that a habitat type no longer exists in the site enter: x (optional)
  • Cover: decimal values can be entered
  • Caves: for habitat types 8310, 8330 (caves) enter the number of caves if estimated surface is not available.
  • Data quality: G = 'Good' (e.g. based on surveys); M = 'Moderate' (e.g. based on partial data with some extrapolation); P = 'Poor' (e.g. rough estimation)

3.2 Species referred to in Article 4 of Directive 2009/147/EC and listed in Annex II of Directive 92/43/EEC and site evaluation for them

Species Population in the site Site assessment
G Code Scientific Name S NP T Size Unit Cat. D.qual. A|B|C|D A|B|C
      MinMax  Pop.Con.Iso.Glo.
P1617Angelica palustris          DD       
F1130Aspius aspius          DD 
M1308Barbastella barbastellus    250  300   
M1308Barbastella barbastellus          DD 
A1188Bombina bombina    10000     
M1352Canis lupus    30  35   
M1337Castor fiber    1200  1300   
F1149Cobitis taenia          DD 
P6216Hamatocaulis vernicosus          DD 
I1042Leucorrhinia pectoralis          DD 
P1903Liparis loeselii    36000  37000   
M1355Lutra lutra         
I1060Lycaena dispar    1000   
I4038Lycaena helle      500 
F1145Misgurnus fossilis          DD 
M1318Myotis dasycneme    15 
M1318Myotis dasycneme          DD 
I1037Ophiogomphus cecilia          DD 
I1084Osmoderma eremita          DD       
P1477Pulsatilla patens    3200   
F5339Rhodeus amarus          DD 
P1528Saxifraga hirculus    16000  17000 
P1437Thesium ebracteatum    180000  200000 
A1166Triturus cristatus    1000     
I1032Unio crassus    50000  100000   
I1014Vertigo angustior          DD 
I1013Vertigo geyeri          DD 
I1016Vertigo moulinsiana          DD 
  • Group: A = Amphibians, B = Birds, F = Fish, I = Invertebrates, M = Mammals, P = Plants, R = Reptiles
  • S: in case that the data on species are sensitive and therefore have to be blocked for any public access enter: yes
  • NP: in case that a species is no longer present in the site enter: x (optional)
  • Type: p = permanent, r = reproducing, c = concentration, w = wintering (for plant and non-migratory species use permanent)
  • Unit: i = individuals, p = pairs or other units according to the Standard list of population units and codes in accordance with Article 12 and 17 reporting (see reference portal)
  • Abundance categories (Cat.): C = common, R = rare, V = very rare, P = present - to fill if data are deficient (DD) or in addition to population size information
  • Data quality: G = 'Good' (e.g. based on surveys); M = 'Moderate' (e.g. based on partial data with some extrapolation); P = 'Poor' (e.g. rough estimation); VP = 'Very poor' (use this category only, if not even a rough estimation of the population size can be made, in this case the fields for population size can remain empty, but the field "Abundance categories" has to be filled in)

3.3 Other important species of flora and fauna (optional)

Species

Population in the site

Motivation

Group CODE Scientific Name S NP Size Unit Cat. Species Annex Other categories
     MinMax C|R|V|PIVVABCD
Actaea europaea                   
1048Aeshna viridis                   
Anemone sylvestris                   
Arctostaphylos uva-ursi                   
1762Arnica montana                     
Baeothryon alpinum                   
Betula humilis                   
Botrychium matricariifolium                   
Botrychium multifidum                   
1201Bufo viridis                   
Carex buxbaumii                   
Carex chordorrhiza                   
Carex globularis                   
Carex limosa                   
Carex loliacea                   
Carex stenophylla                   
Cephalanthera rubra    90  200  shoots           
Cladium mariscus                   
Cnidium dubium                   
Coeloglossum viride    10  shoots           
Coenonympha tullia    1000             
Corallorhiza trifida                   
Dactylorhiza fuchsii    100  200  shoots           
Dactylorhiza incarnata ssp. ochroleuca                   
Dactylorhiza maculata                   
Dactylorhiza majalis                   
Daphne mezereum                   
Dianthus arenarius                   
Dianthus superbus                   
Digitalis grandiflora                   
Diphasiastrum complanatum                   
Diphasiastrum tristachyum                   
Dracocephalum ruyschiana                   
Drosera anglica                   
Drosera rotundifolia                   
Dryopteris cristata                   
6284Epidalea calamita                   
Epipactis atrorubens                   
Epipactis palustris                   
1313Eptesicus nilssonii                   
1327Eptesicus serotinus                   
Eriophorum gracile                   
Gentiana pneumonanthe                   
Gentianella amarella                   
Gentianella uliginosa                   
Gladiolus imbricatus                   
6167Gomphus flavipes                   
Goodyera repens                   
Gymnadenia conopsea                   
Helichrysum arenarium                   
1026Helix pomatia                     
Hierochloë australis                   
Hierochloë odorata                   
1034Hirudo medicinalis                     
Huperzia selago                   
1203Hyla arborea                   
Iris aphylla    1300  2000  shoots           
Iris sibirica                   
Jovibarba sobolifera                   
1261Lacerta agilis                   
Lathyrus palustris                   
Ledum palustre                   
1038Leucorrhinia albifrons                   
1035Leucorrhinia caudalis                   
Lilium martagon                   
5104Lycopodium annotinum                     
5105Lycopodium clavatum                     
1357Martes martes                     
Melitaea britomartis    100             
Melitaea diamina    500             
Melitaea didyma    100             
Melittis melissophyllum                   
Melittis melissophyllum                   
1341Muscardinus avellanarius                   
1320Myotis brandtii                   
1314Myotis daubentonii                   
1322Myotis nattereri                   
Neottia nidus-avis                   
1312Nyctalus noctula                   
Nymphaea alba                   
Ophioglossum vulgatum                   
Orobanche purpurea                   
Oxycoccus microcarpus                   
Pedicularis sceptrum-carolinum                   
1197Pelobates fuscus                   
1317Pipistrellus nathusii                   
5009Pipistrellus pygmaeus                   
Platanthera bifolia                   
1326Plecotus auritus                   
Polemonium coeruleum                   
Pulsatilla pratensis                   
1214Rana arvalis                   
1210Rana esculenta                     
1207Rana lessonae                   
1212Rana ridibunda                     
1213Rana temporaria                     
Salix lapponum                   
Salix myrtilloides                   
1343Sicista betulina                   
5223Sphagnum fuscum                     
Stellaria crassifolia                   
Succisella inflexa                   
Swertia perennis    2500  3600  shoots           
Tofieldia calyculata                   
Trollius europaeus                   
Utricularia intermedia                   
Utricularia minor                   
1332Vespertilio murinus                   
Viola epipsila                   
Viola stagnina                   
  • Group: A = Amphibians, B = Birds, F = Fish, Fu = Fungi, I = Invertebrates, L = Lichens, M = Mammals, P = Plants, R = Reptiles
  • CODE: for Birds, Annex IV and V species the code as provided in the reference portal should be used in addition to the scientific name
  • S: in case that the data on species are sensitive and therefore have to be blocked for any public access enter: yes
  • NP: in case that a species is no longer present in the site enter: x (optional)
  • Unit: i = individuals, p = pairs or other units according to the standard list of population units and codes in accordance with Article 12 and 17 reporting, (see reference portal)
  • Cat.: Abundance categories: C = common, R = rare, V = very rare, P = present
  • Motivation categories: IV, V: Annex Species (Habitats Directive), A: National Red List data; B: Endemics; C: International Conventions; D: other reasons

4. SITE DESCRIPTION

Back to top

4.1 General site character

Habitat class % Cover
N060.16
N0722.06
N1029.09
N1214.77
N1617.26
N1710.90
N195.30
N230.45

Total Habitat Cover

99.99

Other Site Characteristics

Dolina Biebrzy to szerokie, płaskie obniżenie terenu wypełnione torfem, położone od kilkunastu do kilkudziesięciu metrów poniżej sąsiadujących wysoczyzn: Grodzieńskiej, Sokólskiej, Goniądzkiej, Wysokomazowieckiej i Kolneńskiej. Dolinę otaczają wysoczyzny morenowe, z wyjątkiem północy i północnego wschodu, gdzie wchodzą do niej sandry: Augustowski, Rajgrodzki i Ełcki. Wyróżnia się w niej trzy niższe jednostki geomorfologiczne zwane basenami: północny - obejmujący dolinę na wschód od Sztabina, środkowy - od Sztabina do Osowca i trzeci, południowy - od Osowca do ujścia Biebrzy do Narwi. Baseny rozdzielone są przewężeniami doliny o szerokości ok. 1 km. Obszar obejmuje także Basen Wizny.Dominującymi siedliskami w obszarze są siedliska mokradłowe: zalewane wodami rzecznymi lub podtapiane wodami podziemnymi torfowiska niskie ze zbiorowiskami turzycowymi i turzycowo-mszystymi, corocznie zalewane wodami rzecznymi mułowiska i torfowiska porośnięte szuwarami właściwymi, bagienne olsy, okresowo zalewane przyrzeczne równiny madowe oraz odwodnione i zagospodarowane torfowiska ze zbiorowiskami łąkowymi.

4.2 Quality and importance

2330 Wydmy śródlądowe z murawami napiaskowymi – ocena ogólna CSiedlisko zostało potwierdzone na luźnych piaskach wydm śródlądowych w środkowym basenie Biebrzy. Zinwentaryzowano 31 płatów tego siedliska, o łącznej powierzchni 33,57 ha (w tym 26,44 ha zajęte było przez właściwe siedlisko) [19]. Na obszarze Natura 2000 PLH200008 Dolina Biebrzy siedlisko 2330 kształtuje się w trzech postaciach: inicjalnej murawy bez roślinności lub jedynie z Corynephorus canescens, w postaci bardziej bogatego w gatunki zespołu Spergulo vernalis-Corynephoretum, oraz w postaci synuzjów z dominacją porostów reprezentujących zespół Corniculario-Cladonietum mitis [19]. Zbiorowisko jest typowo wykształcone, w związku z czym reprezentatywność siedliska oceniono jako doskonałą (A). Powierzchnię względną siedliska oszacowano jako niewielką (C), gdyż powierzchnia zajęta przez ten typ siedliska w granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy stanowi ok. 0,7% zasobów krajowych, jednak nawet niewielka powierzchnia siedlisk zachowanych w dobrym stanie zasługuje na uwzględnienie w ramach sieci Natura 2000 i objęcie ochroną, jako że powierzchnia siedliska na terenie kraju jest niezadowalająca i wykazuje trend do zmniejszania się [8] Stan zachowania siedliska oceniono jako dobry (B), a składają się na to następujące oceny cząstkowe: średnio zachowana struktura (ocena ogólna siedliska w ostoi U1, głównie ze względu na postępujące procesy sukcesji), przy równocześnie dobrych perspektywach jej zachowania w przyszłości i z uwagi na łatwe przywracanie stanu właściwego (selektywne usunięcie drzew i krzewów jest relatywnie proste na tego typu siedliskach i powinno w znacznym stopniu spowolnić procesy zarastania) [19]. Oceną ogólną siedliska oceniono jako C – znacząca.3150 Starorzecza i naturalne eutroficzne zbiorniki wodne – ocena ogólna APodtyp 3150-2 Eutroficzne starorzecza i drobne zbiorniki wodneW granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy siedlisko reprezentowane jest przez podtyp 3150-2 Eutroficzne starorzecza i drobne zbiorniki wodne. Do siedliska 3150-2 zakwalifikowano w obszarze 242 zbiorniki wodne: starorzecza rzeki Biebrzy i jej dopływów (głównie Jegrzni i Ełku) oraz starorzecza rzeki Narew, o łącznej powierzchni 254,73 ha. Powierzchnia starorzeczy jest zróżnicowana, największe mają 11-13 ha, najmniejsze 0,01 ha. Dominują w obszarze starorzecza o powierzchni do 1 ha (53%). Reprezentatywność siedliska w obszarze uzyskała ocenę A (doskonałą). Fitocenozy będące fitosocjologicznymi identyfikatorami siedliska są dobrze wykształcone, posiadają pełną charakterystyczną dla poszczególnych jednostek syntaksonomicznych kombinację gatunków. Powierzchnia względna. Starorzecza reprezentujące siedlisko 3150 w obszarze zajmują łącznie 254,73 ha [19], w związku z tym, iż aktualnie brak danych o powierzchni tego siedliska w Polsce [8] powierzchnia względna została oceniona jako C. Stan zachowania siedliska: A (doskonały), w tym stopień zachowania struktury II – dobrze zachowana. W większość starorzeczy w obszarze charakteryzuje się dobrze wykształconą strukturą przestrzenną roślinności w postaci stref roślinności: zanurzonej (najczęściej Ceratophylletum demersi, Potamogetonetum perfoliati), o liściach pływających (Nupharo-Nymphaeetum albae), Hydrocharitetum morsus-ranae, roślinności wynurzonej (szuwarowej) oraz pleustofitów z klasy Lemnetea, w części występują 1-2 zbiorowiska roślinności wodnej., inne zdominowane są przez 1 zbiorowisko, najczęściej fitocenozy Nupharo-Nymphaeetum albae lub Hydrocharitetum morsus-ranae. Wskaźnik struktura i funkcje siedliska w obszarze został oceniony jako niezadowalający, głównie z powodu niskiej przezroczystości wody spowodowanej zawartością związków humusowych z powodu torfowego charakteru doliny, w której płynie rzeka Biebrza i jej dopływy. Stopień zachowania funkcji: I – doskonałe perspektywy. Starorzecza rzeki Biebrzy i Narwi reprezentują różne stadia rozwojowe (zarośnięcia i wypłycenia), jednakże naturalność tych rzek, zwłaszcza reżimu hydrologicznego Biebrzy umożliwia tworzenie się nowych starorzeczy, sprawiając że perspektywy zachowania siedliska w obszarze są doskonałe. W przypadku starorzeczy rzek: Jegrzni i Ełku, których większość funkcjonuje w postaci niewielkich zbiorników (ok.0,01 ha), jako pozostałości po dawnych, wypłyconych i zarośniętych starorzeczach z powodu zmian ich reżimów hydrologicznych poprzez wykopanie Kanałów Woźnawiejskiego i Rudzkiego w II połowie XIX wieku, które przejęły większość wód tych rzek, aktualnie realizowane projekty renaturyzacyjne powinny zapewnić odtworzenie struktury i funkcji siedliska w tym obszarze poprzez utrzymanie reżimu hydrologicznego ww. cieków umożliwiającego tworzenie się nowych starorzeczy. Ocena ogólna: A (doskonała). 3270 Zalewane muliste brzegi rzek – ocena ogólna AW związku z tym, że siedlisko przyrodnicze 3270 cechuje się znacznymi zmianami powierzchni, uzależnionymi od warunków hydrologicznych, podanie dokładnej powierzchni zajętej przez ten typ siedliska jest niemożliwe.Siedlisko nie inwentaryzowane w trakcie prac nad Planem zadań ochronnych [19]. Z dotychczasowych obserwacji wynika, że płaty zbiorowisk roślinnych będących identyfikatorami fitosocjologicznymi tego siedliska występują w różnych miejscach w strefach przykorytowych rzeki Biebrzy i jej dopływów. W zależności od intensywności zalewów rzecznych powierzchnia i lokalizacja siedliska podlega zmianom. Reprezentatywność: A – doskonała. Powierzchnia względna: C (dokonana na podstawie szacunkowego określenia powierzchni siedliska w obszarze), Stan zachowania: A – doskonały. Ocena ogólna: A – doskonała. Znaczenie obszaru dla zachowania siedliska w kraju – duże. Naturalny charakter koryta i reżimu hydrologicznego rzeki Biebrzy, lokalizacja w granicach parku narodowego, stosunkowo ekstensywna działalność rolnicza, realizowana lokalnie sprawiają, że perspektywy zachowania siedliska w obszarze są dobre. *6120 Ciepłolubne murawy napiaskowe – ocena ogólna CW granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy do siedliska 6120 zakwalifikowano 49 płatów (w tym 4 płaty stanowiące mozaikę z siedliskiem 2330) o łącznej powierzchni 97,99 ha (w tym 79,73 ha zajęte było przez właściwe siedlisko) [19]. Siedlisko występuje w rozproszeniu na większości obszaru Natura 2000, oprócz basenu północnego doliny Biebrzy. Największe zgrupowanie płatów siedliska 6120 stwierdzono w południowej części obszaru Natura 2000, na piaszczystych aluwiach w dolinie Narwi oraz miejscami, na otoczonych mokradłami wniesieniach mineralnych w basenie południowym doliny Biebrzy, ponadto w basenie środkowym, w większości na wyniesieniach o charakterze wydm. Ciepłolubne murawy napiaskowe w obszarze Dolina Biebrzy wykazują znaczne zróżnicowanie florystyczne. Oprócz typowo wykształconych zbiorowisk ze związku Koelerion glaucae, występują również postaci przejściowe do muraw szczotlichowych, mezofilnych muraw zawciągowych ze związku Vicio lathyroidis-Potentillion argenteae oraz zbiorowisk okrajkowych z udziałem gatunków muraw kserotermicznych. Typowe postaci ciepłolubnych muraw napiaskowych w obszarze zwykle są bogate florystycznie, zwłaszcza w rzadkie gatunki roślin naczyniowych tj.: (goździk piaskowy Dianthus arenarius, kostrzewa poleska Festuca polesica, traganek piaskowy Astragalus arenarius, sporadycznie sasanka otwarta Pulsatilla patens) i porostów (m.in. Cetraria islandica).Reprezentatywność: ocena C (znacząca), ponieważ jedynie część zidentyfikowanych płatów siedliska reprezentuje typowo wykształcone zbiorowiska ze związku Koelerion glaucae, pozostałe to postaci przejściowe do muraw szczotlichowych, mezofilnych muraw zawciągowych ze związku Vicio lathyroidis-Potentillion argenteae oraz zbiorowisk okrajkowych z udziałem gatunków muraw kserotermicznych. Powierzchnia względna: ocena C. Siedlisko zajmuje w obszarze powierzchnię 79,73ha [19], co stanowi ok. 1,8% powierzchni siedliska w regionie kontynentalnym w Polsce [8]. Stopień zachowania: ocena C (średni), w tym stopień zachowania struktury: III – średnio zachowana Struktura siedliska w obszarze uzyskała ocenę niezadowalającą (U1), głównie z powodu niewielkiego udziału gatunków charakterystycznych w znacznej części płatów, ponadto ekspansji drzew i krzewów oraz trzcinnika piaskowego; stopień zachowania funkcji: III – średnie perspektywy. Przywrócenie właściwej struktury i funkcji warunkującej poprawę stanu ochrony siedliska w obszarze jest możliwe w przypadku wdrożenia zaplanowanych działań ochronnych dla siedliska, lecz niepewne ponieważ większość stanowisk siedliska znajduje się na gruntach prywatnych. Ocena ogólna - C (znacząca). Znaczenie obszaru dla zachowania siedliska w kraju – znaczące. Perspektywy ochrony siedliska w obszarze zostały ocenione jako właściwe (FV) [19] ponieważ część płatów siedliska znajduje się w granicach Biebrzańskiego Parku Narodowego, w tym część na gruntach skarbu państwa, część jest użytkowana rolniczo w sposób ekstensywny. Jednakże z uwagi na fakt, że większość płatów siedliska reprezentuje postaci przejściowe do innych typów muraw lub zbiorowisk okrajkowych oraz z uwagi na zidentyfikowane zagrożenia nadano siedlisku ocenę ogólną C. 6210 Murawy kserotermiczne – ocena ogólna CStwierdzono 7 płatów bogatych w gatunki muraw o wyraźnych nawiązaniach do muraw kserotermicznych [19]. Płaty nie są wykształcone typowo, co może mieć związek z ich położeniem poza zasięgiem zwartego występowania siedliska 6210. Uznano jednak, że warto zakwalifikować siedlisko 6210 jako przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy, gdyż pozwoli to na ochronę pełniejszego zróżnicowania siedliska 6210 w skali Polski, niż gdyby ochronie podlegały jedynie płaty występujące w wyznaczonym zwartym zasięgu jego występowania. W związku z powyższym reprezentatywność siedliska oceniono jako C – znacząca dla ochrony siedliska, zwłaszcza jego zróżnicowania w skali kraju. Powierzchnię względną siedliska oszacowano jako niewielką (C). Łączna powierzchnia płatów siedliska w obszarze wynosi 3,61 ha (w tym 2,68 ha zajęte jest przez właściwe siedlisko) [19], co stanowi około 0,1% powierzchni tego siedliska w Polsce [8]. Jednak na uwagę zasługuje fakt, że siedlisko 6210 jest wyraźnie słabiej reprezentowane na terenie północno-wschodniej Polska niż w pasie wyżyn na południu [8]. Płaty siedliska w obszarze Natura 2000 Dolina Biebrzy stanowią ważne uzupełnienie przestrzenne w sieci płatów dla tego siedliska w kraju. Stan zachowania siedliska oceniono jako dobry (B), a składają się na to następujące oceny cząstkowe: średnio zachowana struktura (ocena ogólna siedliska w ostoi U1, głównie ze względu na postępujące procesy sukcesji), przy równocześnie dobrych perspektywach jego zachowania w przyszłości (selektywne usunięcie drzew i krzewów, a także ekstensywny wypas lub wykaszanie są relatywnie łatwe do realizacji w tego typu siedliskach i powinny w znacznym stopniu spowolnić procesy zarastania) [19]. Oceną ogólną siedliska oceniono jako C – znacząca.*6230 Bogate florystycznie murawy bliźniczkowe – ocena ogólna BW granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy do siedliska 6230 zakwalifikowano 31 płatów o łącznej powierzchni 42,19 ha (w tym 27,45 ha zajęte było przez właściwe siedlisko) [19]. Reprezentatywność: ocena A (doskonała). Murawy bliźniczkowe na większości stanowisk w obszarze Natura 2000 są typowo wykształcone i stanowią siedlisko licznej grupy rzadkich gatunków roślin, typowych dla siedliska. Najczęstsze są płaty z dominacją bliźniczki psiej trawki Nardus stricta, z udziałem innych gatunków z klasy Nardo-Callunetea (izgrzyca przyziemna Danthonia decumbens, wrzos zwyczajny Calluna vulgaris, pięciornik kurze ziele Potentilla erecta, jastrzębiec kosmaczek Hieracium pilosella), łąkowych (krwawnik zwyczajny Achillea millefolium, kostrzewa czerwona Festuca rubra, szczaw zwyczajny Rumex acetosa) i innych. Specyficzną postacią siedliska są zmiennowilgotne murawy z izgrzycą przyziemną Danthonia decumbens, turzycą prosowatą Carex panicea i drżączką średnią Briza media, z nielicznym udziałem bliźniczki psiej trawki, charakteryzujące się obecnością gatunków torfowiskowych i typowych dla zmiennowilgotnych łąk, występujące na nieznacznie wyniesionych grądzikach w basenie północnym [19]. Murawy bliźniczkowe w obszarze charakteryzują się obecnością licznej grupy gatunków chronionych i zagrożonych, tj.: (podejźrzon księżycowy Botrychium lunaria, podejźrzon rutolistny B. multifidum, nasięźrzał pospolity Ophioglossum vulgatum, widłak goździsty Lycopodium clavatum), storczykowate (ozorka zielonawa Coeloglossum viride, podkolan biały Platanthera bifolia, kruszczyk błotny Epipactis palustris), goryczuszka Gentianella sp., goryczka wąskolistna Gentiana pneumonanthe i sasanka otwarta Pulsatilla patens. Część z wymienionych gatunków została stwierdzona na pojedynczych stanowiskach siedliska. Powierzchnia względna: ocena C. Siedlisko zajmuje w obszarze powierzchnię 42,19 ha [19]. Brak danych o powierzchni siedliska 6230 w Polsce [8], zatem powierzchnia względna siedliska uzyskała ocenę C. Stopień zachowania: ocena B (dobry), w tym stopień zachowania struktury: II – dobrze zachowana. Większość płatów siedliska w obszarze uzyskała niezadowalająca ocenę (U1) parametru struktura i funkcje, część nieużytkowanych płatów z powodu zarastania przez drzewa i krzewy, część z powodu niezbyt licznej reprezentacji gatunków charakterystycznych i wyróżniających bądź niezbyt dużej powierzchni płatów siedliska. Stopień zachowania funkcji: II – dobre perspektywy. Aktualnie kilka płatów siedliska podlega sukcesji w kierunku zbiorowisk leśnych. Mimo to perspektywy ochrony siedliska w obszarze zostały ocenione jako niezadowalające ponieważ większość płatów znajduje się na gruntach prywatnych, co może skutkować tym, że zaplanowane działania ochronne w celu utrzymania lub poprawy stanu siedliska mimo, iż są możliwe do wdrożenia, nie będą podjęte. Ocena ogólna: B (dobra). Pomimo, iż reprezentatywność siedliska oceniono jako doskonałą, powierzchnia względna jest znacząca, ponadto większość płatów znajduje się na gruntach prywatnych, część w granicach parku narodowego siedlisko uzyskało ocenę ogólną dobrą.6410 Zmiennowilgotne łąki trzęślicowe – ocena ogólna BZe względu na dobrą reprezentatywność siedliska (B), dość dobry stan zachowania (B), stosunkowo duże bogactwo florystyczne, w tym liczne występowanie gatunków rzadkich i zagrożonych oraz istotną rolę Doliny Biebrzy dla zachowania tego siedliska w skali kraju – siedlisko 6410 uznano za kluczowy przedmiot ochrony w obszarze i jako takie powinno mieć ono miejsce priorytetowe przy planowaniu działań ochronnych na tym obszarze [19]. W granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy do siedliska 6410 zakwalifikowano 67 płatów o łącznej powierzchni 704,75 ha (w tym 461,66 ha zajęte było przez właściwe siedlisko) [19]. Siedlisko 6410 występuje w postaci dużych powierzchniowo płatów łąk trzęślicowych na murszach w widłach rzek Jegrzni, Ełku i Kanału Woźnawiejskiego, zajmujących ponad połowę powierzchni siedliska w obszarze oraz w postaci niewielkich powierzchniowo, rozproszonych płatów na wyniesieniach mineralnych pośród torfowisk. Reprezentatywność: B (dobra). W związku z położeniem obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy blisko naturalnych granic występowania zmiennowilgotnych łąk trzęślicowych ich płaty są uboższe od spotykanych w Polsce zachodniej i południowej. Na łąkach trzęślicowych w obszarze nie występują takie gatunki charakterystyczne jak: krwiściąg lekarski Sanguisorba officinalis czy koniopłoch łąkowy Sliaum sliaus [14,21]. Mimo to, część płatów (występujących na wyniesieniach mineralnych pośród torfowisk zwanych „gradzikami” lub na ich obrzeżach) jest stosunkowo bogata w gatunki charakterystyczne i wyróżniające opisywanego siedliska. Wiele spośród tych gatunków to gatunki rzadkie, chronione i zagrożone w skali kraju jak: kosaciec syberyjski Iris sibirica, pełnik europejski Trollius europaeus, mieczyk dachówkowaty Gladiolus imbricatus. Natomiast łąki trzęślicowe rozwijające się na częściowo odwodnionych torfowiskach, na glebach murszowym charakteryzują się mniejszym udziałem gatunków charakterystycznych dla siedliska. Znajdziemy tam gatunki wyróżniające dla siedliska 6410 o szerszych amplitudach ekologicznych, takie jak: turzyca żółta Carex flava, turzyca prosowata Carex panicea czy wierzba rokita Salix rosmarinifolia. Płaty te są głównym miejscem występowania takich cennych przyrodniczo gatunków jak goryczka wąskolistna Gentiana pneumonanthe oraz czarcikęsik Kluka Succisella inflexa. Zbiorowiska te klasyfikują się niekiedy na pograniczu łąk selernicowych i trzęślicowych, trudno jednoznacznie rozstrzygnąć jaka jest ich pozycja syntaksonomiczna. Dostrzega się podobieństwo florystyczne niektórych płatów łąk trzęślicowych tego typu do płatów z okolic Goniądza, zaklasyfikowanych do łąk selernicowych [19].Powierzchnia względna: B. Siedlisko zajmuje w obszarze powierzchnię 704,75 ha [19]. Brak danych o powierzchni siedliska 6410 w Polsce [8]. W tej sytuacji powierzchnię względną siedliska określono jako B. Stan zachowania siedliska: B (dobry), w tym stopień zachowania struktury: II – dobrze zachowana. Parametr specyficzna struktura i funkcje uzyskał ocenę niezadowalającą (U1) w obszarze, o czym zadecydowały złe i niezadowalające oceny wskaźników kardynalnych tj. „gatunki charakterystyczne”, „gatunki dominujące”, co może wynikać z nie do końca typowego wykształcenia siedliska 6410 w obszarze Natura 2000; ponadto oceny wskaźnika „Obecność krzewów i podrostu drzew”. Stopień zachowania funkcji: II – dobre perspektywy. Taka ocena stopnia zachowania funkcji wynika m.in. z faktu, iż część łąk trzęślicowych nie jest koszona i zarasta drzewami i krzewami [19]. Stosunkowo łatwe jest usunięcie drzew i krzewów i wznowienie koszenia łąk trzęślicowych, jednakże część płatów siedliska znajduje się na gruntach prywatnych, co może skutkować tym, że zaplanowane w celu utrzymania lub poprawy stanu siedliska działania ochronne, nie będą podjęte. Ponadto część płatów siedliska na zmurszałych torfach w obszarze realizacji projektu renaturyzacji sieci hydrograficznej może ewoluować w kierunku zbiorowisk szuwarowych. Ocena ogólna: B (dobra). Wszystkie trzy oceny charakteryzujące siedlisko w obszarze uzyskały oceny dobre. Ponadto większość siedliska znajduje się w granicach parku narodowego, przy czym część na gruntach skarbu państwa i te aktualnie są koszone raz w roku (po 1 września) i nie są zagrożone intensyfikacją. Część łąk trzęślicowych znajduje się na gruntach prywatnych, gdzie podjęcie działań ochronnych zapewniających poprawę stanu ochrony siedliska nie jest pewne. 6430 Ziołorośla górskie (Adenostylion alliariae) i ziołorośla nadrzeczne (Convolvuletalia sepium) – ocena ogólna ANitrofilne, okrajkowe zbiorowiska ziół i pnączy wzdłuż cieków wodnych (klasa Galio-Urticenea), reprezentujące podtyp siedliska 6430-3 (Niżowe, nadrzeczne zbiorowiska okrajkowe) nie były inwentaryzowane w trakcie prac nad Planem zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy [19]. Dostępna wiedza pozwala na określenie pokrycia siedliska z dokładnością /- 20 ha. Z dotychczasowych obserwacji wynika, że płaty różnych zbiorowisk roślinnych reprezentujących ziołorośla nadrzeczne (często wykształcone kadłubowo) występują w różnych miejscach wzdłuż koryt: rzeki Biebrzy i jej dopływów oraz rzeki Narwi. Obecnie nie obserwuje się zagrożeń mogących negatywnie wpłynąć na trwałość występowania siedliska w obszarze. Utrzymano oceny siedliska z dotychczasowego SDF:Reprezentatywność: A – doskonała, powierzchnia względna: C, dokonana na podstawie szacunkowego określenia powierzchni siedliska w obszarze; stan zachowania: A - doskonały, ocena ogólna: A – doskonała. 6440 - Łąki selernicowe – ocena ogólna CSiedlisko zostało stwierdzone w dwóch rejonach: 1) postać typowa - w dolnej części doliny Biebrzy oraz w dolinie Narwi, w większości poza granicami Biebrzańskiego Parku Narodowego; 2) postać nawiązująca do łąk trzęślicowych - na terenie zalewowym doliny Biebrzy w okolicach Goniądza, na terenie Biebrzańskiego Parku Narodowego. Podczas prowadzonych prac zinwentaryzowano 13 płatów, o łącznej powierzchni ok. 73,48 ha (w tym 68,42 ha zajęte było przez właściwe siedlisko) [19]. Postać typowa to siedlisko położone w dolinie dość dużej rzeki, na glebach aluwialnych, zalewanych wodami rzecznymi. Występujące często w mozaice z łąkami świeżymi, murawami, szuwarami wielkoturzycowymi. Postać nawiązująca do łąk trzęślicowych to siedlisko wykształcone na glebach mineralno-organicznych, w dolinie nieco mniejszej rzeki (w środkowym biegu Biebrzy), również zalewanych wodami rzecznymi, ale prawdopodobnie wpływ zalewów jest tu mniejszy. Na łąkach selernicowych stwierdzono występowanie gatunków charakterystycznych Cnidion dubii oraz szeregu rzadkich gatunków roślin związanych z tego typu łąkami. Poza powszechnie występującą selernicą żyłkowaną Cnidium dubium (V - Polska Czerwona Lista Roślin, 2006), są to: Carex praecox (V - Polska Czerwona Lista Roślin, 2006), Carex hartmanii, Gratiola officinalis (ścisła ochrona gatunkowa), Juncus atratus (V - Polska Czerwona Lista Roślin, 2006), Scutellaria hastifolia (V – Polska Czerwona Lista Roślin, 2006), Teucrium scordium (V - Polska Czerwona Lista Roślin, 2006), Viola stagnina (E - Polska Czerwona Lista Roślin, 2006; ścisła ochrona gatunkowa), Euphorbia lucida, Gentiana pneumonanthe (V - Polska Czerwona Lista Roślin, 2006), Succisella inflexa (V - Polska Czerwona Lista Roślin, 2006) [19]. Reprezentatywność siedliska oceniono jako znaczącą (C). Ocena reprezentatywności została obniżona, ponieważ większość z raportowanych płatów siedliska otrzymała ocenę ogólną U1 – za sprawą obniżonej oceny wskaźnika Gatunki charakterystyczne, skutkującej obniżeniem oceny dla parametru Specyficzna struktura i funkcje. Łąki selernicowe nad Biebrzą i Narwią w granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy, mają nieco odmienny skład florystyczny od łąk uznanych za typowe łąki selernicowe [19,28]. Powierzchnię względną siedliska oceniono na B, gdyż powierzchnia zajęta przez ten typ siedliska w granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy stanowi ok. 4,2% zasobów krajowych [8]. Jednak na uwagę zasługuje fakt, że z terenu województwa podlaskiego siedlisko 6440 raportowano tylko z kilku kwadratów wzdłuż południowo-zachodniej granicy województwa [8]. Płaty zgłaszane jako przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy stanowią zatem ważne uzupełnienie przestrzenne sieci raportowanych płatów tego siedliska z województwa, a także z kraju, jako że województwo podlaskie jest jedynym województwem w północnej Polsce, z którego raportowane jest omawiane siedlisko. Stan zachowania określono jako doskonały (A), gdyż, poza nieco nietypowym składem gatunków dominujących, siedlisko ma dobrze zachowaną strukturę i doskonałe perspektywy jej zachowania w przyszłości. Większość płatów jest użytkowana kośnie lub pastwiskowo, w sposób ekstensywny, dostosowany do specyfiki terenów zalewowych. Przy zachowaniu aktualnego sposobu ich użytkowania oraz utrzymaniu wpływu zalewów rzecznych, perspektywy ochrony tego siedliska w obszarze są dobre [19]. Ocenę ogólną siedliska oceniono jako C – znacząca.6510 Niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (Arrhenatherion elatioris) – ocena ogólna CW granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy do siedliska 6510 zakwalifikowano 27 płatów o łącznej powierzchni 92,30 ha (w tym 82,76 ha zajęte było przez właściwe siedlisko). Siedlisko 6510 występuje w obszarze w dwóch podtypach: 6510-1 i 6510-2. Podtyp 6510-1 łąki rajgrasowe reprezentowany jest przez kilka niewielkich płatów. Łąki świeże zaliczone do podtypu 6510-2 łąki wiechlinowo-kostrzewowe zajmują dość duże powierzchnie na terenach zalewowych, głównie w dolinie Narwi. W obrębie łąk wiechlinowo-kostrzewowych na Pulwach nad Narwią występuje storczyk Orchis coriophora – gatunek uznawany do niedawna za wymarły w Polsce [13].Reprezentatywność siedliska: B (dobra). Łąki świeże użytkowane ekstensywnie występują w obszarze Dolina Biebrzy w dwóch podtypach: 6510-1 i 6510-2. Podtyp 6510-1 – łąki rajgrasowe charakteryzują się nieco uproszczonym składem gatunkowym, a gatunki charakterystyczne dla związku Arrhenatherion reprezentowane są nielicznie. Wyraźnie zaznacza się udział gatunków charakterystycznych rzędu Arrhenatheretalia. Podtyp 6510-2 łąki wiechlinowo-kostrzewowe są lepiej wykształcone, posiadają charakterystyczną dla tej jednostki kombinację gatunków i odznaczają się dominacją lub współdominacją Poa pratensis i/lub Festuca rubra, runią o fizjonomii „kwietnej łąki” (dominacja traw łąkowych i liczna obecność gatunków roślin dwuliściennych, niekiedy przechodzących z muraw ciepłolubnych, muraw zawciągowych, łąk selernicowych), stałym, choć nie zawsze obfitym, udziałem gatunków łąk świeżych z rzędu Arrhenatheretalia.Powierzchnia względna: C. Siedlisko zajmuje w obszarze powierzchnię 92,3 ha [19], co stanowi ok. 0,01% powierzchni siedliska w regionie kontynentalnym w Polsce [8]. Stan zachowania: C (średnio zachowany), w tym stopień zachowania struktury: III – średnio zachowany. Parametr struktura i funkcje siedliska w obszarze uzyskał ocenę niezadowalającą (U1), o czym zadecydowały złe i niezadowalające oceny wskaźnika kardynalnego „gatunki charakterystyczne” w przypadku większości stanowisk, wynikające z nadmiernego użytkowania rolniczego, prowadzącego do zubożenia gatunkowego płatów. Stopień zachowania funkcji: III – średnie perspektywy. W przypadku siedliska w podtypie 6510-1 łąki rajgrasowe, zaznacza się tendencja do nadmiernie intensywnego użytkowania rolniczego, prowadzącego do zubożenia gatunkowego a płaty należące do tego podtypu, położone na trudno dostępnych grądzikach, nie były w ostatnim czasie użytkowane i zarastają przez drzewa i krzewy. Płaty należące do podtypu 6510-2 łąki wiechlinowo-kostrzewowe są w większości ekstensywnie użytkowane. Perspektywy zachowania struktury łąk wiechlionowo-kostrzewowych w przyszłości, podobnie jak łąk rajgrasowych, są niepewne ponieważ w większości występują one poza granicami parku narodowego na gruntach prywatnych dlatego oceniono je jakośrednie. Ocena ogólna: C (znacząca). Średni stan zachowania łąk rajgrasowych i niepewne perspektywy zachowania struktury siedliska, ponieważ większość jego płatów znajduje się poza granicami parku narodowego na gruntach prywatnych, co sprawia, że ich ekstensywne użytkowanie w przyszłości nie jest pewne.*7110 Torfowiska wysokie z roślinnością torfotwórczą – ocena ogólna CAktualnie siedlisko zostało stwierdzone w obszarze Natura 2000 Dolina Biebrzy na dwóch stanowiskach, o łącznej powierzchni 2,84 ha (w tym 2,27 ha zajęte było przez właściwe siedlisko), w basenie dolnym doliny Biebrzy, w okolicach Nowej Wsi. W międzywydmowym obniżeniu na stanowisku boru bagiennego w latach 2011-2014 z dużą ilością opadów, gdy poziom wody wynosił 20-40 cm powyżej gruntu, uschły wszystkie drzewa i aktualnie występuje zbiorowisko Eriophorum vaginatum-Sphagnum fallax o strukturze kępkowo-dolinkowej, gdzie kępy budowane są przez wełniankę pochwowatą Eriophorum vaginatum a w dolinkach dominuje Sphagnum fallax. Na kępkach spotyka się Sphagnum magellanicum, żurawinę błotną Vaccinium oxycoccus i gatunki charakterystyczne dla boru bagiennego – bagno zwyczajne Ledum palustre, borówkę bagienną Vaccinium uliginosum. Na drugim stanowisku, sąsiadującym z poprzednim, stwierdzono przesuszoną postać zbiorowiska Eriophorum vaginatum-Sphagnum fallax z trzęślicą modrą Molinia caerulea. Można przypuszczać, że siedlisko jest niestabilne, wrażliwe na wahania poziomu wód gruntowych i podwyższenie się poziomu wody w latach 2011-2014 spowodowało przekształcenie się boru bagiennego w mszar wysokotorfowiskowy. Sprawdzenia wymaga występowanie mszaru wysokotorfowiskowego Ledo-Sphagnetum w okolicach Kapic wykazywane w opracowaniu z 2001 r. (Matowicka B. i in. 2001). W trakcie rozpoznania terenowego w ramach przygotowania planu zadań ochronnych nie potwierdzono występowania siedliska na pozostałych, wcześniej wykazywanych stanowiskach siedliska. Reprezentatywność siedliska: C (znacząca). Jeden z dwóch stwierdzonych płatów siedliska reprezentuje przesuszoną jego postać ze znacznym udziałem trzęślicy modrej Molinia caerulea i zdecydowaną dominacją torfowca kończystego Sphagnum fallax wśród torfowców. Powierzchnia względna: C. Siedlisko zajmuje w obszarze powierzchnię 2,27 ha [19], co stanowi ok. 0,15% powierzchni siedliska w regionie kontynentalnym w Polsce [8]. Stan zachowania: C (średni), w tym stopień zachowania struktury: III – częściowo zdegradowana. Ocena parametru struktura i funkcje siedliska w obszarze jest zła, ponieważ 3 wskaźniki kardynalne: „Gatunki charakterystyczne”, „Pokrycie i struktura gatunkowa torfowców” oraz „Odpowiednie uwodnienie” uzyskały złą ocenę (U2); stopień zachowania funkcji: III – średnie perspektywy. Można przypuszczać, że siedlisko jest niestabilne, wrażliwe na wahania poziomu wód gruntowych i reagujące znaczącymi zaburzeniami. W przypadku wystąpienia długotrwałych susz atmosferycznych perspektywy zachowania struktury siedliska są niekorzystne. Ocena ogólna: C (znacząca) z uwagi na niewielkie znaczenie siedliska dla jego ochrony w kraju (powierzchnia względna – 0,15%), znaczącą reprezentatywność i średni stan zachowania. Ponadto siedlisko znajduje się poza granicami parku narodowego, na gruntach prywatnych. Poprawa stanu zachowania siedliska uzależniona jest od warunków klimatycznych, w przypadku lat mokrych może okazać się możliwą..7140 Torfowiska przejściowe i trzęsawiska – ocena ogólna BW granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy do siedliska 7140 zakwalifikowano 16 płatów o łącznej powierzchni 95,41 ha (w tym 85,58 ha zajęte było przez właściwe siedlisko). Siedlisko zostało zidentyfikowane w basenie górnym i dolnym doliny Biebrzy. Reprezentatywność siedliska: A (doskonała). Siedlisko typowo wykształcone a fitocenozy będące fitosocjologicznymi identyfikatorami siedliska posiadają znaczącą jak dla tej jednostki syntaksonomicznej reprezentację gatunków charakterystycznych oraz wykształciły się w typowych dla siedliska warunkach abiotycznych (głównie edaficznych oraz hydrologicznych).Powierzchnia względna: C. Siedlisko zajmuje w obszarze powierzchnię 85,58 ha [19], co stanowi ok. 0,43% powierzchni siedliska w regionie kontynentalnym w Polsce [8]. Stan zachowania siedliska: B (dobry), w tym stopień zachowania struktury: III – średnio zachowana. Parametr specyficzna struktura i funkcje siedliska w obszarze otrzymał oceną złą (U2), głównie z powodu zarastania siedliska przez drzewa i krzewy, w niektórych płatach również przez ekspansywne rośliny zielne (trzcinę pospolitą, trzęślicę modrą czy trzcinnika lancetowatego); stopień zachowania funkcji: II – dobre perspektywy poprawy struktury siedliska w przyszłości, ponieważ poprzez realizację zaplanowanych działań ochronnych (usunięcie krzewów i podrostów drzew oraz koszenie) możliwa jest poprawa struktury i funkcji siedliska do niezadowalającej. Ocena ogólna: B (dobra). Z uwagi na doskonałą reprezentatywność siedliska w obszarze oraz możliwość poprawy struktury i funkcji siedliska do niezadowalającej poprzez realizację zaplanowanych działań ochronnych (m.in. usunięcie krzewów i podrostów drzew oraz koszenie) siedlisko uzyskało ocenę ogólną dobrą. Siedlisko (większość jego stanowisk) występuje poza granicami parku na gruntach prywatnych, co może skutkować tym, że na części stanowisk działania ochronne nie będą podjęte. 7230 Górskie i nizinne torfowiska zasadowe o charakterze młak, turzycowisk i mechowisk (Torfowiska alkaliczne) – ocena ogólna BZe względu na dobrą reprezentatywność siedliska (A), dość dobry stan zachowania (B), duże bogactwo florystyczne, w tym liczne występowanie gatunków rzadkich i zagrożonych oraz istotną rolę Doliny Biebrzy dla zachowania tego siedliska w skali kraju – siedlisko 7230 uznano za kluczowy przedmiot ochrony w obszarze i jako takie powinno mieć ono miejsce priorytetowe przy planowaniu działań ochronnych w ostoi. W granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy do siedliska 7230 zakwalifikowano 123 płatów o łącznej powierzchni 4135,83 ha (w tym 3631,97 zajęte było przez właściwe siedlisko). Reprezentatywność siedliska: A (doskonała). W przypadku większości stanowisk siedlisko jest typowo wykształcone a reprezentujące je fitocenozy posiadają znaczącą reprezentację gatunków tworzących charakterystyczną dla tej jednostki syntaksonomicznej (tj. związku Caricion davallianae) kombinację gatunków i rozwijają się w typowych dla siedliska warunkach abiotycznych (głównie edaficznych oraz hydrologicznych).Powierzchnia względna: A. Siedlisko zajmuje w obszarze powierzchnię 3631,97 ha [19], co stanowi niemal 15% powierzchni siedliska w regionie kontynentalnym w Polsce [8], bądź 24% powierzchni siedliska 7230 w kraju, przedstawionej w Krajowym programie ochrony torfowisk alkalicznych (7230) [26]. Stan zachowania siedliska: B (dobry), w tym stopień zachowania struktury: III – średnio zachowana. Parametr specyficzna struktura i funkcje siedliska w obszarze otrzymał oceną złą (U2), głównie z powodu zarastania siedliska przez drzewa i krzewy oraz przez ekspansywne rośliny zielne (m.in. trzcinę pospolitą, kępowe turzyce), w przypadku niektórych płatów z powodu jego uwodnienia; stopień zachowania funkcji: II – dobre perspektywy poprawy struktury siedliska w przyszłości, ponieważ poprzez realizację zaplanowanych działań ochronnych (usunięcie krzewów i podrostów drzew oraz koszenie) możliwa jest poprawa struktury i funkcji siedliska do niezadowalającej. Ocena ogólna: B (dobra). Z uwagi na doskonałą reprezentatywność siedliska w obszarze, powierzchnię siedliska w obszarze stanowiącą znaczącą część krajowych zasobów siedliska oraz możliwość poprawy struktury i funkcji siedliska do niezadowalającej poprzez realizację zaplanowanych działań ochronnych (m.in. usunięcie krzewów i podrostów drzew oraz koszenie) siedlisko uzyskało ocenę ogólną dobrą. Większość, nieużytkowanych od lat i zarastających drzewami i krzewami, stanowisk siedliska w basenie górnym doliny Biebrzy znajduje się na gruntach prywatnych, co może skutkować tym, że na części z nich działania ochronne nie będą podjęte. 9170 Grąd środkowoeuropejski i subkontynentalny (Tilio-Carpinetum) – ocena ogólna BW granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy do siedliska 9170 zakwalifikowano 84 płaty o łącznej powierzchni 749,93 ha. Lasy grądowe w ostoi Dolina Biebrzy występują głównie w obwodzie ochronnym Grzędy i Tajno oraz w obwodzie ochronnym Trzyrzeczki, w innych częściach obszaru zbiorowiska te występują sporadycznie. Reprezentatywność siedliska: A (doskonała). Większość płatów siedlisko 9170 w obszarze jest typowo wykształcona a reprezentujące je fitocenozy posiadają pełną, charakterystyczną dla Tilio-Carpinetum kombinację gatunków i rozwijają się w typowych warunkach glebowych. Powierzchnia względna: C. Siedlisko zajmuje w obszarze powierzchnię 749,93 ha [19], co stanowi 0,23% powierzchni siedliska w regionie kontynentalnym w Polsce [8]. Stan zachowania siedliska: B (dobry), w tym stopień zachowania struktury: II – dobrze zachowana, z uwagi na typowość wykształcenia fitocenoz będących fitosocjologicznymi identyfikatorami siedliska w typowych warunkach oraz wysoki udział gatunków charakterystycznych. Ocenę zaniża deficyt zasobów wielkowymiarowego martwego drewna leżącego i/lub stojącego na większości stanowisk siedliska wynikający przede wszystkim z powodu krótkiego okresu obowiązywania ścisłej ochrony siedliska i prowadzonej dotychczas gospodarki leśnej, stosunkowo młodego wieku części płatów siedliska. Stopień zachowania funkcji: II - dobre perspektywy, wynikające z faktu, iż zdecydowana większość zasobów siedliska w ostoi występuje w obszarach ochrony ścisłej w parku narodowym. Ochrona ścisła gwarantuje stabilność struktury siedliska, zachowanie naturalnych procesów ekologicznych zachodzących w siedlisku oraz poprawę stanu ochrony siedliska w dłuższej perspektywie w związku z możliwością zwiększenia zasobów martwego drewna. Ocena ogólna: B (dobra). Z uwagi na doskonałą reprezentatywność siedliska w obszarze oraz możliwość poprawy struktury i funkcji siedliska w perspektywie obowiązywania PZO do niezadowalającej, ponieważ zdecydowana większość zasobów siedliska w ostoi występuje w obszarach ochrony ścisłej w parku narodowym, co umożliwia zwiększenie zasobów wielkowymiarowego martwego drewna oraz poprawę struktury wiekowej drzewostanów. *91D0 Bory i lasy bagienne – ocena ogólna AW granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy do siedliska 91D0 zakwalifikowano 65 płatów o łącznej powierzchni 2585,47 ha. Na obszarze Natura 2000 PLH200008 Dolina Biebrzy siedlisko 91D0 reprezentowane jest przez zbiorowiska ze związku Dicrano-Pinion oraz zbiorowiska o nieokreślonej pozycji syntaksonomicznej, kwalifikowane w zależności od ujęcia do Pino-Betulion pubescentis lub Alnion glutinosae. Siedlisko reprezentowane jest przez zbiorowiska zespołu boru bagiennego Vaccinio uliginosi-Pinetum, eutroficzne postaci bieli (często fizjonomią zbliżonych do olsów lub brzezin bagiennych) oraz bogatsze gatunkowo, mezotroficzne lasy sosnowo-brzozowe (nawiązujące często do leśnych i zarastających postaci mechowisk i torfowisk przejściowych). Poza typową odmianą sosnowego boru bagiennego, pozostałe postaci, w jakich występuje siedlisko 91D0 posiadają niejasną pozycję syntaksonomiczną. Są to brzozowe i sosnowo-brzozowe lasy bagienne (podtyp 91D0-6), występujące zarówno jako inicjalne i młodociane (w większości przypadków), jak i dojrzałe zbiorowiska leśne, o różnym stopniu zachowania.Reprezentatywność siedliska: A (doskonała). W przypadku większości stanowisk siedlisko jest typowo wykształcone a reprezentujące je fitocenozy posiadają znaczącą reprezentację gatunków tworzących charakterystyczną dla jednostek fitosocjologicznych, będących identyfikatorami siedliska, kombinację gatunków i rozwijają się w typowych dla siedliska warunkach abiotycznych (głównie edaficznych i hydrologicznych. Powierzchnia względna: B. Siedlisko zajmuje w obszarze powierzchnię 2585,47 ha [19], co stanowi 3,5% powierzchni siedliska w regionie kontynentalnym w Polsce [8]. Stan zachowania siedliska: A (doskonały), w tym stopień zachowania struktury: I – doskonale zachowana, ponieważ parametr struktura i funkcje siedliska w obszarze Natura 2000 uzyskał ocenę właściwą (FV). Ocena struktury i funkcji siedliska w obszarze jest właściwą, mimo, iż większość stanowisk ma ocenę niezadowalającą lub złą, ponieważ ponad 50% zasobów siedliska w obszarze, w tym wszystkie płaty siedliska w obszarze ochrony ścisłej Czerwone Bagno, uzyskało właściwe oceny tego parametru. Stopień zachowania funkcji: I - doskonałe perspektywy, wynikające z faktu, iż zdecydowana większość (ponad 70%) zasobów siedliska w ostoi występuje w obszarach ochrony ścisłej w granicach parku narodowego. Ochrona ścisła gwarantuje zachowanie naturalnych procesów ekologicznych zachodzących w siedlisku oraz struktury i funkcji siedliska w dłuższej perspektywie. Ocena ogólna: A (doskonała). Ze względu na doskonałą reprezentatywność siedliska i stan zachowania w obszarze oraz znaczącą w zasobach kraju powierzchnię siedliska (B) w ostoi, znaczenie obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy dla ochrony siedliska 91D0 w kraju jest doskonałe (A). * 91E0 Łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (Salicetum albae, Populetum albae, Alnenion glutinoso-incanae, olsy źródliskowe) – ocena ogólna BW granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy do siedliska 91E0 zakwalifikowano 10 płatów o łącznej 37,35 ha. 9 z 10 zidentyfikowanych płatów siedliska występuje w obszarze ochrony ścisłej Czerwonego Bagna w postaci niezbyt rozległych płatów. Stanowiska na Czerwonym Bagnie reprezentują zespół łęgu jesionowo-olszowego (Fraxino-Alnetum) – podtyp 91E0-3 siedliska. Wiedza na temat występowania siedliska w obszarze wymaga uzupełnienia – najprawdopodobniej liczba stanowisk i powierzchnia siedliska w Dolinie Biebrzy jest większa. Dostępna wiedza pozwala na określenie pokrycia siedliska z dokładnością /- 15 ha.Reprezentatywność siedliska: B (dobra). Siedlisko jest typowo wykształcone a reprezentujące je fitocenozy posiadają znaczącą reprezentację gatunków tworzących charakterystyczną dla jednostek fitosocjologicznych, będących identyfikatorami siedliska, kombinację gatunków. Fitocenozy siedliska objęte ochroną ścisłą kilkanaście lat temu mają charakter juwenilny i charakteryzują się istotnym deficytem zasobów martwego drewna. Powierzchnia względna: C. Siedlisko zajmuje w obszarze powierzchnię 37,35 ha [19], co stanowi 0,02% powierzchni siedliska w regionie kontynentalnym w Polsce [8]. Stan zachowania siedliska: B (dobry), w tym stopień zachowania struktury: II – dobrze zachowana, z uwagi na typowość wykształcenia fitocenoz, stosunkowo duży udział gatunków tworzących charakterystyczną dla jednostek syntaksonomicznych będących fitosocjologicznymi identyfikatorami siedliska 91E0 kombinację gatunków i niezadowalającą (U1) ocenę parametru struktura i funkcje siedliska w obszarze [19]. Oceny niezadowalające (U1) parametru struktura i funkcje (na 6 z 7 płatów) i stanu ochrony siedliska w obszarze wynikają przede wszystkim z młodego i słabo zróżnicowanego drzewostanu, deficytu zasobów martwego drewna, słabego odnowienia naturalnego z powodu krótkiego okresu ścisłej ochrony siedliska i prowadzonej wcześniej gospodarki leśnej. Stopień zachowania funkcji: II - dobre perspektywy, wynikające z faktu, iż siedlisko od kilkunastu lat objęte jest ochroną ścisłą. Ochrona ścisła gwarantuje stabilność struktury siedliska, zachowanie naturalnych procesów ekologicznych zachodzących w siedlisku oraz poprawę w dłuższej perspektywie struktury siedliska, w związku z możliwością zwiększenia zasobów martwego drewna. Ocena ogólna: B (dobra). Z uwagi na dobrą reprezentatywność siedliska w obszarze i dobry stan zachowania jego struktury oraz możliwość, w dłuższej perspektywie, poprawy struktury i funkcji siedliska do właściwej (FV), ponieważ siedlisko występuje w obszarze ochrony ścisłej, nadano siedlisku dobrą (B) ocenę ogólną. 91F0 Łęgowe lasy dębowo-wiązowo-jesionowe (Ficario-Ulmetum) – ocena ogólna DSiedlisko niereprezentatywne w obszarze Dolina Biebrzy (ocena D). Zajmuje niewielką powierzchnię, dotychczas nie było dokładnie inwentaryzowane. Dostępna wiedza pozwala na określenie pokrycia siedliska na około 10 ha z dokładnością /- 10 ha.91I0* Ciepłolubne dąbrowy – ocena ogólna CPodczas prowadzonych prac stwierdzono występowanie unikalnych w skali kraju, obfitujących w rzadkie i zagrożone gatunki roślin, ciepłolubnych dąbrów. Są to rozrzucone, kilkuhektarowe płaty. Na terenie obszaru Natura 2000 PLH200008 Dolina Biebrzy zinwentaryzowano 14 płatów siedliska 91I0* Ciepłolubna dąbrowa, o łącznej powierzchni 29,56 ha [19]. Występują na szczytach grądzików w dwóch rejonach: w widłach Biebrzy i Narwi (częściowo poza terenem Biebrzańskiego Parku Narodowego) oraz w obwodzie ochronnym Kapice. W runie dębowych drzewostanów stwierdzono znaczący udział gatunków reprezentatywnych dla ciepłolubnych dąbrów. Wyjątkowy rys temu zbiorowisku nadaje obfity udział gatunków z kręgu łąk trzęślicowych, w tym szereg gatunków rzadkich: Gladiolus imbricatus (ścisła ochrona gatunkowa), Dianthus superbus (V - Polska Czerwona Lista Roślin, 2006; ścisła ochrona gatunkowa), Dracocephalum ruyschiana (E - Polska Czerwona Lista Roślin, 2006; ścisła ochrona gatunkowa), Trollius europaeus (ścisła ochrona gatunkowa). Pod względem ekologicznym i botanicznym opisywane układy są unikatowe w skali regionalnej, a ich bogactwo gatunkowe i duży udział rzadkich gatunków podkreślają ich wartość przyrodniczą. Choć pod względem fitosocjologicznym stwierdzone płaty odbiegają od klasycznych zbiorowisk leśnych klasyfikowanych jako dąbrowa świetlista (Potentillo albae-Quercetum) (patrz niżej), mieszczą się jednak w pełni w przyjętej przez Jakubowską-Gabarę [12] oraz Kiedrzyńskiego i in. [15] interpretacji siedliska „dąbrowy ciepłolubne”, dlatego też reprezentatywność siedliska oceniono jako doskonałą (A). Powierzchnię względną siedliska oszacowano jako niewielką (C), gdyż powierzchnia zajęta przez ten typ siedliska w granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy stanowi ok. 0,2% zasobów krajowych [8]. Jednak na uwagę zasługuje fakt, że z terenu województwa podlaskiego siedlisko 6440 raportowano tylko dla jednego obszaru – Puszczy Białowieskiej [8]. Płaty zgłaszane jako przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy stanowią zatem ważne uzupełnienie przestrzenne do sieci płatów tego siedliska w województwie, a także w kraju, ponieważ w północnej Polsce raportowano jedynie pojedyncze lokalizacje omawianego siedliska. Stan zachowania siedliska oceniono jako doskonały (A), ze względu na właściwie zachowaną strukturę (parametr Struktura i funkcje, a także ocena ogólna dla siedliska w całej ostoi zostały określone jako FV). Ocenę ogólną siedliska oceniono jako C – znacząca. Poszczególne płaty reprezentują odmienne facje i formy siedliska, różniąc się wiekiem drzewostanu oraz względnym udziałem gatunków leśnych i ciepłolubnych oraz gatunków wyróżniających związanych z łąkami trzęślicowymi. To zróżnicowanie wewnętrzne, przy jednoczesnej spójności ekologiczno-krajobrazowaych uwarunkowań występowania, wydaje się dodatkowym istotnym argumentem za łączną ochroną opisywanych płatów dąbrów, jako przedmiotu ochrony ostoi Natura 2000. W przeciwnym wypadku z ochrony przyrody zostaną wyłączone płaty położone poza Biebrzańskim Parkiem Narodowym, co może zubożyć zasób i zakres zmienności siedliska w regionie.91T0 Bory chrobotkowe – ocena ogólna BW obszarze Natura 2000 PLH200008 Dolina Biebrzy zinwentaryzowano 14 płatów siedliska 91T0 Śródlądowy bór chrobotkowy, o łącznej powierzchni 22,94 ha (w tym 16,47 ha zajęte było przez właściwe siedlisko) [19]. Siedlisko jest dobrze wykształcone. O właściwym wykształceniu siedliska świadczy obecność nie tylko wszystkich gatunków charakterystycznych dla zespołu (w tym regionalnie), ale również wybitnie leśnego na niżu Polskim gatunku porostu – Cladonia stellaris – wskaźnika optymalnego rozwoju Cladonio-Pinetum. Cladonia stellaris jest gatunkiem wymierającym na niżu Polskim, o kategorii zagrożenia EN [7]. Jego główne miejsce występowania w północno-wschodniej Polsce to właśnie obszar Natura 2000 Dolina Biebrzy. W związku z powyższym reprezentatywność siedliska oceniono jako doskonałą (A). Powierzchnię względną siedliska oceniono jako C. Siedlisko zajmuje w obszarze powierzchnię 16,47 ha [19], co stanowi 0,08% powierzchni siedliska w Polsce [8]. Obecność siedliska 91T0 jest wykazywana z wielu obszarów w kraju [8], jednak według autorów Przewodnika monitoringu siedlisk przyrodniczych GIOŚ, większość płatów borów chrobotkowych już zanikła lub zajmuje obecnie niewielką powierzchnią [24], dlatego zasoby siedliska w obszarze Dolina Biebrzy należy uznać za znaczące w skali kraju. Stan zachowania siedliska oceniono jako dobry (B), w tym stopień zachowania struktury: III - średnio zachowana Stan ochrony siedliska w ostoi został oceniony jako zły (U2), głównie ze względu na postępujące procesy sukcesji, przy równocześnie dobrych perspektywach jego poprawy w przyszłości (zaplanowane działania ochronne takie jak: nie wprowadzanie podszytu, nie wykonywanie zrębów zupełnych, nie wprowadzanie świerka, usunięcie części warstwy mszystej i ręczne wygrabienie ścioły są relatywnie łatwe do realizacji i powinny w znacznym stopniu poprawić strukturę i funkcje siedliska). Ocenę ogólną siedliska na obszarze Natura 2000 PLH200008 Dolina Biebrzy oceniono jako B – dobra.1130 Boleń (Aspius aspius) – ocena ogólna BW trakcie inwentaryzacji ichtiofauny w ramach przygotowania planu zadań ochronnych, bolenia stwierdzono tylko na 3 stanowiskach spośród 27 skontrolowanych: na rzece Biebrzy w Basenie Środkowym i Dolnym pomiędzy Klewianką a Wierciszewem [19]. Zastosowana metoda połowu ryb okazała się jednak nieefektywna dla tego gatunku i prawdopodobnie występuje on powszechniej, niż wskazują na to wspomniane wyniki. Populacja. Brak oszacowań wielkości populacji, zarówno krajowej, jak i występującej w przedmiotowym obszarze Natura 2000. Opracowanie „Ryby słodkowodne Polski” [5] określa bolenia jako gatunek szeroko rozpowszechniony w kraju, często występujący w większości wód słodkowodnych, w związku z czym należy przyjąć, że populacja w obszarze nie przekracza 2% zasobów krajowych – ocena C.Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze jest właściwy (FV) [19]. Stopień zachowania cech siedliska gatunku II (elementy dobrze zachowane) – ocena B.Izolacja. Populacja w SOO Dolina Biebrza znajduje się w obrębie ciągłego zasięgu geograficznego gatunku [20] - ocena C.1308 Mopek (Barbastella barbastellus) – populacja rozrodcza – ocena ogólna CW wyniku odłowów i rejestracji detektorowej przeprowadzonych latem 2012 stwierdzono obecność mopka w Lesie Trzyrzeczki, na Grzędach, w Brzezinie Ciszewskiej oraz w okolicach Gugien [19].Populacja. Brak oszacowań wielkości populacji rozrodczej, zarówno krajowej, jak i występującej w przedmiotowym obszarze Natura 2000 – ocena C.Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze Natura 2000 został określony jako niezadowalający (U1) [19]. Stopień zachowania elementów siedliska istotnych z punktu widzenia biologii gatunku średni, ale ich odtworzenia jest łatwe – ocena B.Izolacja. Populacja nieizolowana – ocena C.1308 Mopek (Barbastella barbastellus) – populacja zimująca – ocena ogólna CGatunek ten występuje stosunkowo licznie w obiektach fortecznych (obiekty Twierdzy Osowiec), a także zasiedla regularnie małe zimowiska (piwnice przydomowe i inne małe obiekty) na całym terenie Doliny Biebrzy [19].Populacja. Wielkość populacji zimującej mopka w obszarze wynosi 250-300 os. [19], co stanowi około 4% populacji krajowej [9] – ocena B.Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze Natura 2000 został określony jako niezadowalający (U1) [19]. Stopień zachowania elementów siedliska istotnych z punktu widzenia biologii gatunku średni, ale ich odtworzenia jest łatwe – ocena B.Izolacja. Populacja nieizolowana – ocena C.1188 Kumak nizinny (Bombina bombina) – ocena ogólna BPodczas inwentaryzacji w ramach przygotowania planu zadań ochronnych obecność kumaka nizinnego stwierdzono na 53 stanowiskach (24%) z 221 kontrolowanych. Najwięcej stanowisk odnotowano w Basenie Środkowym Biebrzy, zwłaszcza w pobliżu koryta Biebrzy [19]. W Basenie Górnym rzadki - odnaleziono tylko 9 stanowisk. Wiedza na temat rozmieszczenia kumaka nizinnego w obszarze Natura 2000 Dolina Biebrzy wymaga jeszcze uzupełnienia, zwłaszcza w Basenie Dolnym.Populacja. Według danych z polskiego atlasu płazów [10] kumak nizinny został stwierdzony w 64% kwadratów o powierzchnia 1250 km2. W zachodniej Polsce gatunek ten stwierdzono w 74 kwadratach, czyli na 60% powierzchni. Badania prowadzone w różnych regionach kraju wykazały, że częstość występowania kumaka nizinnego wynosi od 16% do 63% badanych zbiorników. W północno-wschodniej Polsce kumak nizinny zasiedla 40,9% badanych zbiorników w Suwalskim Parku Krajobrazowym, 39,3% w Parku Krajobrazowym Puszczy Rominckiej, 9,2% w Wigierskim Parku Narodowym [11,18,23]. Inwentaryzacje wykonane na obszarze Dolina Biebrzy wykazały, że kumak występuje w 24 % badanych zbiorników co sprawia, że gatunek ten jest stosunkowo liczny na tym obszarze i ostrożnie szacując stanowi co najmniej od 1 do 2% populacji krajowej - ocena C.Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze jest właściwy (FV) [19]. Stopień zachowania cech siedliska gatunku I (elementy doskonale zachowane) – ocena A.Izolacja. Populacja nieizolowana – ocena C.1352 Wilk (Canis lupus) – ocena ogólna BW Dolinie Biebrzy występują 3-4 watahy w Basenie Środkowym i Dolnym oraz 3 watachy w Basenie Górnym [19].Populacja. Liczebność wilków oszacowano na 30-35 osobników [19], co stanowi ok. 4% populacji krajowej gatunku [9] – ocena B.Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze jest właściwy (FV) [19]. Stopień zachowania cech siedliska gatunku II (elementy siedliska istotne z punktu widzenia biologii gatunku dobrze zachowane) – ocena B.Izolacja. Populacja nieizolowana – ocena C.1337 Bóbr europejski (Castor fiber) – ocena ogólna AGatunek występuje powszechnie nad głównymi ciekami w obszarze, mniejszymi dopływami oraz na rowach melioracyjnych.Populacja. Na podstawie inwentaryzacji na ciekach i rowach melioracyjnych w latach 2011-2014 wielkość populacji w obszarze Natura 2000 Dolina Biebrzy oszacowano na 1300 os., co stanowi około 3,5% populacji krajowej [9] – ocena B. Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze jest właściwy (FV) [19]. Stopień zachowania cech siedliska gatunku I (elementy doskonale zachowane) – ocena A.Izolacja. Populacja nieizolowana – ocena C.1149 Koza (Cobitis taenia) – ocena ogólna BW trakcie inwentaryzacji ichtiofauny w ramach przygotowania planu zadań ochronnych, kozę stwierdzono tylko na 10 stanowiskach spośród 27 skontrolowanych zarówno w nurcie Biebrzy jak i w starorzeczach, kanałach (Kanał Augustowski) i dopływach (Jegrznia i Wissa) [19]. Koza zamieszkuje czyste, stojące i płynące wody o piaszczystym dnie.Populacja. Brak oszacowań wielkości populacji, zarówno krajowej, jak i występującej w przedmiotowym obszarze Natura 2000. Opracowanie „Ryby słodkowodne Polski” [5] określa kozę jako gatunek szeroko rozpowszechniony w kraju, często występujący w większości wód słodkowodnych, w związku z czym należy przyjąć, że populacja w obszarze nie przekracza 2% zasobów krajowych – ocena C.Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze jest właściwy (FV) [19]. Stopień zachowania cech siedliska gatunku I (elementy doskonale zachowane) – ocena A.Izolacja. Populacja w SOO Dolina Biebrza znajduje się w obrębie ciągłego zasięgu geograficznego gatunku [3] - ocena C.1071 Strzępotek edypus (Coenonympha oedippus) – ocena ogólna AStrzępotek edypus występuje na 2 stanowiskach w Dolnym Basenie Biebrzy [19]. Informacja o dokładnej lokalizacji stanowisk, ze względu na ryzyko nielegalnego kolekcjonowania okazów, powinna być traktowana jako poufna. Populacja. Maksymalna liczba obserwowanych osobników w trakcie inwentaryzacji na transektach przeprowadzonej w latach 2012-2013 pozwala szacować liczebność populacji na minimum 200 osobników dorosłych. Nie ma danych odnośnie wielkości krajowej populacji imagines wymienionych gatunków. Należy przy tym podkreślić, że populacje motyli wykazują duże międzysezonowe wahania liczebności, a w przypadku gatunków wydających w ciągu roku więcej niż jedną generację znaczne różnice mogą dotyczyć nawet poszczególnych pokoleń w samym roku. W związku z tym jedyną możliwością jest odniesienie do liczby stanowisk oraz uwzględnienie ich wielkości, a co za tym idzie eksperckiej oceny wielkości populacji. Strzępotek edypus otrzymał ocenę A ponieważ w Polsce występuje zaledwie 10 stanowisk tego gatunku, a populacja biebrzańska wydaje się być relatywnie liczna i zasiedlająca znaczny obszar. Stan zachowania. W odniesieniu do strzępotka edypusa brak danych odnośnie preferencji siedliskowych utrudnia taką ocenę, ale fakt, że lokalnie jest on liczny pozwala zakładać, że przynajmniej elementy siedliska zachowane są w stanie dobrym (II) – ocena B. Izolacja. W odniesieniu do strzępotka edypusa najbliższe znane stanowisko występowania tego gatunku znajduje się w Narwiańskim Parku Narodowym, a pozostałe krajowe populacje zlokalizowane są w okolicach Chełma i Zamościa. Gatunek wymarł w polskiej części Puszczy Białowieskiej, występuje natomiast po stronie białoruskiej w dolinie rzeki Leśnej. Ocena A. Ocena ogólna. Dolina Biebrzy jest kluczowym obszarem dla zachowania populacji strzępotka edypusa w Polsce, a na Podlasiu w szczególności. Ocena A.1902 Obuwik pospolity (Cypripedium calceolus) – ocena ogólna BW obszarze Natura 2000 Dolina Biebrzy obuwik pospolity występuje na 16 mineralnych wyniesieniach pośród torfowisk Dolnego Basenu doliny Biebrzy (30 stanowiskach i podstanowiskach). Łączna powierzchnia siedliska gatunku w obszarze wynosi 5,12 ha. Informacja o dokładnej lokalizacji stanowisk, ze względu na ryzyko nielegalnego kolekcjonowania okazów, jest informacją poufną. Ocena populacji: B. Liczebność populacji obuwika w obszarze Dolina Biebrzy wynosi ok. 3200 pędów [19], co stanowi 9-12% krajowych zasobów tego gatunku [9]. Stan zachowania gatunku: B (dobry), w tym stopień zachowania cech siedliska gatunku: III – średnio zachowane. Aktualnie stan siedliska gatunku w obszarze został oceniony jako zły (U2), z powodu zarastania stanowisk przez krzewy i podrosty drzew; ekspansji konkurencyjnych gatunków roślin zielnych, m.in. trzcinnika piaskowego (Calamagrostis epigejos) czy nadmiernego zwarcia runi, skutkujących zacienieniem i zmniejszonym dostępem miejsc do kiełkowania. Izolacja populacji: C, populacja nieizolowana w obrębie rozległego obszaru występowania tego gatunku. Ocena ogólna: B (dobra). Znaczenie obszaru dla ochrony gatunku w kraju jest duże, z uwagi na znaczącą w skali kraju liczebność populacji (9-12% krajowej populacji) i stosunkowo łatwą możliwość poprawy stanu siedliska, zwłaszcza, że tylko 1 stanowisko obuwika występuje poza granicami parku narodowego, pozostałe w parku narodowym i w zdecydowanej większości na gruntach skarbu państwa, co może znacząco ułatwić realizację działań ochronnych zmierzających do odtworzenia istotnych dla gatunku cech siedliska. 2484 Minóg ukraiński (Eudontomyzon mariae) – ocena ogólna BW trakcie inwentaryzacji ichtiofauny w ramach przygotowania planu zadań ochronnych nie odłowiono minogów na żadnym z 27 kontrolowanych stanowiskach [19]. Minogi ukraińskie występują w niektórych dopływach Biebrzy, np. w latach 2007-2011 obserwowano ten gatunek w okresie tarła na 4 stanowiskach w liczbie do kilkudziesięciu osobników w ujściowych odcinkach dopływów Biebrzy w Basenie Środkowym oraz Dolnym [25,16]. Dokładna lokalizacja ww. stanowisk powinna być traktowana jako poufna.Populacja. Brak oszacowań wielkości populacji, zarówno krajowej, jak i występującej w przedmiotowym obszarze Natura 2000. Minóg ukraiński występuje głównie we wschodniej i środkowej części Polski, a populacje występujące w dopływach Biebrzy należą do najliczniejszych w kraju [25] – ocena B.Stan zachowania. Stopień zachowania cech siedliska gatunki II (elementy dobrze zachowane) – ocena B.Izolacja. Populacja nieizolowana, ale występująca na skraju zasięgu gatunku [25] - ocena B. 6169 Przeplatka maturna (Euphydryas (Hypodryas) maturna) – ocena ogólna AW granicach obszaru Natura 2000 stwierdzono występowanie na 13 stanowiskach zlokalizowanych w Basenach Środkowym i Dolnym doliny Biebrzy oraz nad Narwią [19]. Informacja o dokładnej lokalizacji stanowisk, ze względu na ryzyko nielegalnego kolekcjonowania okazów, powinna być traktowana jako poufna. Populacja. Dolina Biebrzy jest prawdopodobnie obecnie najważniejszą ostoją występowania gatunku w północno-wschodniej Polsce biorąc pod uwagę znaczne pogorszenie się stanu populacji w Puszczy Białowieskiej w ostatnich dekadach. Największe krajowe populacje zamieszkują natomiast Dolny Śląsk (głównie Dolina Odry). Dość liczne populacje występują również w Dolinie Bugu na Lubelszczyźnie, a ponadto gatunek znany jest z pojedynczych lokalizacji na Podkarpaciu. Populacja z Doliny Biebrzy prawdopodobnie nie przekracza jednak 15% krajowych zasobów gatunku - ocena B.Stan zachowania. Stan siedliska gatunku w obszarze został oceniony jako właściwy (FV) – stopień zachowania cech siedlisk gatunku II (dobry) – ocena B.Izolacja. Populacje przeplatki maturny z Doliny Biebrzy są wyraźnie izolowane, najbliższym znanym rejonem występowania jest Puszcza Białowieska - ocena A.Ocena ogólna. Dolina Biebrzy jest bardzo istotnym rejonem w kontekście ochrony gatunku w Polsce (a Podlasia w szczególności), a przy tym zamieszkujące ją populacje wydają się wykazywać ekologiczną odrębność - ocena A.6216 Haczykowiec błyszczący (Hamatocaulis vernicosus) – ocena ogólna AW związku z obfitym występowaniem na torfowiskach alkalicznych 7230 w obszarze Natura 2000 Dolina Biebrzy, gatunek powinien zostać uznany jako przedmiot ochrony obszaru [19]. Torfowiska w dolinie Biebrzy są największym obszarem torfowisk alkalicznych w Polsce i w związku z dość powszechnym występowaniem w tym siedlisku Hamatocaulis vernicosus, można stwierdzić, że biebrzańska populacja tego gatunku jest największa w Polsce, a wielkość populacji powinna być oceniona jako A.Stan zachowania gatunku oceniono jako A (doskonały), ponieważ gatunek występuje obficie we wszystkich podtypów siedliska 7230, także podlegających sukcesji. Izolację określono jako C: populacja nieizolowana w obrębie rozległego obszaru występowania. Gatunek występuje na obszarze całego kraju, w tym często na torfowiskach północno-wschodniej Polski.Ogólna ocena wartości obszaru dla ochrony gatunku została oceniona jako znakomita (A).1042 Zalotka większa (Leucorrhinia pectoralis) – ocena ogólna BL. pectoralis rozpowszechniona w środkowym, a zwłaszcza w południowym basenie Biebrzy oraz w rejonie Wizny. Ocena populacji. „Atlas rozmieszczenia ważek (Odonata) w Polsce” [2] określa zalotkę większą, jako gatunek szeroko rozpowszechniony w Polsce i często występujący na dużych jej obszarach. Odnotowano 604 stanowiska tego gatunku. Biorąc pod uwagę dalsze stwierdzenia z ostatnich lat i ocenę ekspercką, szacuje się minimalną liczbę stanowisk tego gatunku w Polsce na znacznie ponad tysiąc [1]. Inwentaryzacja przeprowadzona w latach 2012-2013 na terenie SOO Dolina Biebrzy wykazała 27 stanowisk, gdzie gatunek ten najprawdopodobniej się rozradza, co z 11 innymi miejscami obserwacji daje łącznie 38 stanowisk, a więc nie więcej, a prawdopodobnie znacznie poniżej 3,8% krajowej liczby stanowisk [19]. Przyjęto ostrożną miarę C (≤ 2%). Stan zachowania. Analiza stanu siedliska zalotki większej na 10 jej stanowiskach w SOO Dolina Biebrzy wykazała, że ogólnie, stan ten jest właściwy (FV). Koresponduje to z także właściwym stanem populacji (FV). Można więc stwierdzić, że elementy stanu siedliska są zachowane w doskonałym stanie (I) – ocena A. Izolacja. Populacja w SOO Dolina Biebrzy znajduje się w obrębie ciągłego zasięgu geograficznego gatunku [2]. Ocena C.1903 Lipiennik Loesela (Liparis loeselii) – ocena ogólna AW obszarze Natura 2000 PLH200008 Dolina Biebrzy lipiennik Loesela został stwierdzony na 16 stanowiskach (na 13 stanowiskach w Basenie Górnym, z których jedno zostało podzielone na 2 podstanowiska, 2 stanowiskach w Basenie Dolnym i 1 stanowisku z 1 osobnikiem wegetatywnym, w części nieleśnej obszaru ochrony ścisłej Czerwone Bagno w Basenie Środkowym). Powierzchnia siedliska gatunku w obszarze wynosi 280 ha [19]. Niemal 99% populacji lipiennika występuje w Górnym Basenie doliny Biebrzy w okolicy Kamiennej Nowej, Kamiennej Starej, Szuszalewa, Kropiwna, Ostrowia, Nowego Lipska i Rogożynka [19]. Najliczniejszym i najlepiej zachowanym stanowiskiem (we właściwym stanie ochrony) są mechowiska w rejonie miejscowości Szuszalewo, skupiające 62% populacji gatunku w obszarze. Ocena populacji: A. W ramach inwentaryzacji przeprowadzonej w latach 2012-2013, 2015 oraz 2009-2010 zinwentaryzowano (policzono posztucznie) 29 007 osobników lipiennika Loesela. Na części rozległego stanowiska 1903_01, tj. na 34 ha mniej optymalnego siedliska nie liczono osobników gatunku, lecz ekstrapolowano wyniki z sąsiednich działek z podobną roślinnością. Po ekstrapolacji liczebność lipiennika w obszarze określono na 36000-37000 osobników [19]. Liczebność populacji lipiennika w ostoi Dolina Biebrzy jest najliczniejszą w kraju. Wyniki inwentaryzacji lipiennika z obszaru Dolina Biebrzy przeprowadzonej w ramach przygotowywania planu zadań ochronnych dla obszaru Natura2000 nie były ujęte do szacowania liczebności krajowej populacji lipiennika, podanej w Raporcie GDOŚ z 2013 r. [9], tym niemniej biebrzańskie populacje gatunku stanowią znaczącą część jego krajowych zasobów (ponad 40%). Stan zachowania gatunku: A (doskonały), w tym stopień zachowania cech siedliska gatunku: I - doskonale zachowany, ponieważ stan siedliska gatunku w obszarze, m.in. jego struktura i uwodnienie, uzyskały właściwe oceny (FV). Izolacja populacji: C, populacja nieizolowana w obrębie większego obszaru występowania gatunku.Ocena ogólna: A (znakomita). Obszar Natura 2000 Dolina Biebrzy ma ogromne znaczenie dla ochrony gatunku w kraju, z uwagi na wielkość populacji w obszarze (najliczniejsza populacja w kraju), stanowiąca ponad 40% krajowych zasobów lipiennika), doskonały stan zachowania gatunku, w tym doskonale zachowane cechy siedliska istotne dla gatunku, m.in. struktura i uwodnienie siedliska. Ponadto zdecydowana większość siedlisk gatunku znajduje się w granicach parku narodowego, jednakże ponad 90% zasobów lipiennika ulokowana jest na gruntach prywatnych. W ostatnich latach ponad połowa siedlisk gatunku była ekstensywnie użytkowana zarówno na gruntach prywatnych jak i skarbu państwa (usunięto krzewy i podrosty drzew, następnie wykaszana) w ramach realizacji pakietów programów rolnośrodowiskowych ukierunkowanych na ochronę mechowisk lub wodniczki. 1355 Wydra (Lutra lutra) – ocena ogólna APodczas inwentaryzacji przeprowadzonej w sezonie 2011/2012 na wybranych odcinkach cieków o łącznej długości 140,8 km, tropy i ślady wskazujące na obecność wydry stwierdzono na stanowiskach o łącznej długości 38 km, głównie na Biebrzy [19]Na podstawie istniejących danych nie da się ocenić liczebności tego gatunku w granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy [19], jednak można przyjąć jest ona mniejsza niż 2% populacji krajowej – ocena C.Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze jest właściwy (FV) [19]. Stopień zachowania cech siedliska gatunku I (elementy doskonale zachowane) – ocena A.Izolacja. Populacja nieizolowana – ocena C.1060 Czerwończyk nieparek (Lycaena dispar) – ocena ogólna CGatunek stwierdzony w ponad 60 rozproszonych lokalizacjach w granicach obszaru Natura 2000 [19]. Ponad połowa rekordów dotyczy Basenu Dolnego doliny Biebrzy, a relatywnie niewiele stanowisk znaleziono w Basenie Środkowym. Wynika to głównie z rozprzestrzenienia potencjalnych roślin żywicielskich - czerwończyk nieparek był obserwowany praktycznie wszędzie tam, gdzie rosły wykorzystywane przez niego gatunki szczawiu (tj. Rumex hydrolapathum, R. crispus, R. confertus, R. obtusifolius, R. aquaticus). Obserwacje miały charakter punktowy i nie jest możliwe wyznaczenie granic poszczególnych stanowisk, szczególnie, że imagines były rejestrowane w czasie pobierania nektaru, także w pewnej odległości od siedlisk lęgowych np. na suchszych grądzikach. Wzorzec występowania wskazuje na otwartą strukturę populacji gatunku, co utrudnia definiowanie granic siedlisk.Populacja. Nie ma danych odnośnie wielkości krajowej populacji imagines czerwończyka nieparka. Z materiałów zebranych w ramach programu “Atlasu rozmieszczenia motyli dziennych” [6], że czerwończyk nieparek został znaleziony na terenie kraju w ok. 740 kwadratach siatki UTM (10x10km), a stan ten i tak wydaje się być niedoszacowany. Biorąc to pod uwagę nie wydaje się, żeby populacja z Doliny Biebrzy obejmowała więcej niż 2% ogólnopolskich zasobów gatunku - ocena C.Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze jest właściwy (FV). Stopień zachowania cech siedliska gatunku I - ocena A.Izolacja. Zarówno na Podlasiu jak i w całej Polsce gatunek jest szeroko rozprzestrzeniony - ocena C.4038 Czerwończyk fioletek (Lycaena helle) – ocena ogólna BW granicach obszaru stwierdzono 11 stanowisk czerwończyka fioletka, 8 z nich zlokalizowanych jest w Basenie Środkowym, a 3 w Basenie Górnym [19]. W Basenie Środkowym odnaleziono dość liczne populacje w Brzezinach Kapickich, na tzw. „Trójkącie”, a także w rejonie Kopytkowa. Stanowiska te to głównie tzw. grądziki o charakterze polan otoczonych lasem, luźno zakrzaczone wyniesienia otoczone otwartymi, zwykle koszonymi torfowiskami, bądź też łąki lub zarośla użytkowane lub pozostawione bez użytkowania. Na Górnej Biebrzy siedliska gatunku obejmowały łąki kośne lub nieużytkowane zbiorowiska łąk i zarośli.Populacja. Gatunek jest dość szeroko rozprzestrzeniony we wschodniej i południowej Polsce, a populacje z Doliny Biebrzy z dużym prawdopodobieństwem nie obejmują więcej niż 2% ogólnopolskich zasobów gatunku - ocena C.Stan zachowania. Stan siedliska gatunku w obszarze został oceniony jako niezadowalający (U1), za co odpowiadała niewystarczająca baza pokarmowa (na 8 stanowiskach), zarastanie przez drzewa/krzewy (na 4 stanowiskach), zarastanie ekspansywnymi bylinami (3) oraz brak wiatrochronów (1) – stopień zachowania cech siedlisk gatunku II – ocena B.Izolacja. Mimo szerokiego rozprzestrzenia w Polsce liczba populacji czerwończyka fioletka w północnej części Podlasia jest stosunkowo niewielka, co pozwala je zaliczyć do znajdujących się na skraju lokalnego zasięgu - ocena B. 1361 Ryś (Lynx lynx) – ocena ogólna BW granicach obszaru Natura 2000 występuje 4-5 os. (dane Biebrzańskiego PN). Od 2016 w Basenie Dolnym doliny Biebrzy regularnie jest obserwowana samica z kociętami.Populacja. Liczebność rysi w granicach obszaru Dolina Biebrzy wynosi 4-5 osobników, co stanowi ok. 4-5% populacji krajowej gatunku w regionie biogeograficznym kontynentalnym [9] – ocena B.Stan zachowania. Stopień zachowania cech siedliska gatunku II (elementy siedliska istotne z punktu widzenia biologii gatunku dobrze zachowane) – ocena B.Izolacja. Populacja na skraju zasięgu – ocena B.1145 Piskorz (Misgurnus fossilis) – ocena ogólna BW trakcie inwentaryzacji ichtiofauny w ramach przygotowania planu zadań ochronnych, piskorza stwierdzono tylko na 10 stanowiskach spośród 27 skontrolowanych zarówno w nurcie Biebrzy jak i w starorzeczach, kanałach (Kanał Augustowski) i dopływach (Brzozówka, Kosódka i Wissa) [19]. Populacja. Brak oszacowań wielkości populacji, zarówno krajowej, jak i występującej w przedmiotowym obszarze Natura 2000. Opracowanie „Ryby słodkowodne Polski” [5] określa piskorz jako gatunek szeroko rozpowszechniony w kraju, często występujący w większości wód słodkowodnych, w związku z czym należy przyjąć, że populacja w obszarze nie przekracza 2% zasobów krajowych – ocena C.Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze jest właściwy (FV) [19]. Stopień zachowania cech siedliska gatunku I (elementy doskonale zachowane) – ocena A.Izolacja. Populacja w SOO Dolina Biebrza znajduje się w obrębie ciągłego zasięgu geograficznego gatunku [4] - ocena C.1318 Nocek łydkowłosy (Myotis dasycneme) – populacja przelotna – ocena ogólna CW okresie letnim odłowiono jednego osobnika nocka łydkowłosego w rejonie Grzęd. Nie zarejestrowano aktywności tych nietoperzy podczas nasłuchów detektorowych na transektach poprowadzonych przez drzewostany, co jednak nie jest zaskakujące biorąc pod uwagę preferencje środowiskowe tego gatunku. Obecność letnia tego gatunku może być traktowana jako potwierdzona, jednak bez rejestracji lub odłowów na potencjalnych żerowiskach nad wodami nie jest możliwe bliższe określenie letniego statusu tego nietoperza w Dolinie Biebrzy. Kontrole 12 wybranych kościołów położonych w bliskim sąsiedztwie ostoi, nie przyniosły efektu w postaci odkrycia ewentualnej kolonii tego gatunku [19]. Populacja. Liczebność populacji można oszacować na mniejszą niż 2% populacji krajowej – ocena C. Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze Natura 2000 został określony jako niezadowalający (U1) [19]. Stopień zachowania elementów siedliska istotnych z punktu widzenia biologii gatunku średni, ale ich odtworzenia jest łatwe – ocena B.Izolacja. Populacja nieizolowana – ocena C.1318 Nocek łydkowłosy (Myotis dasycneme) – populacja zimująca – ocena ogólna CPodczas inwentaryzacji w latach 2012-2013 stwierdzono zimowanie wyłącznie w forcie w Osowcu-Twierdzy [19]. Populacja. Wielkość populacji zimującej mopka w obszarze wynosi 5-15 os. [19], co stanowi mniej niż 2% populacji krajowej – ocena C.Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze Natura 2000 został określony jako niezadowalający (U1) [19]. Stopień zachowania elementów siedliska istotnych z punktu widzenia biologii gatunku średni, ale ich odtworzenia jest łatwe – ocena B.Izolacja. Populacja nieizolowana – ocena C.1037 Trzepla zielona (Ophiogomphus cecilia) – ocena ogólna CO. cecilia rozradza się tylko nad Narwią. Ocena populacji. Trzepla zielona jest według „Atlasu rozmieszczenia ważek (Odonata) w Polsce” [2] gatunkiem szeroko rozpowszechnionym w pasie nizin. Na licznych rzekach w kraju jest lokalnie pospolita, tworząc duże, ciągłe populacje. Liczba stanowisk trzepli zielonej wynosi 739. Nad Narwią, w obrębie SOO Dolina Biebrzy, stwierdzono 12 stanowisk (choć jest to zapewne także w dużej mierze ciągła populacja) oraz obserwowano trzeplę zieloną w 10 miejscach oddalonych od rzek [19]. Stanowi to 2,9% stanowisk krajowych. Ponieważ teren SOO Dolina Biebrzy był szczegółowo przeszukiwany pod kątem występowania zalotki większej, czego nie można powiedzieć o wielkich obszarach Polski, przyjęto ostrożną miarę C (≤ 2%). Stan zachowania. Ocena stanu siedliska trzepli zielonej, przeprowadzona zgodnie z opisem w przewodniku metodycznym, wykazała także stan właściwy (FV). Nie jest to jednak zgodne ze stanem populacji tego gatunku, który został oceniony jako niezadowalający (U1). Wydaje się, że wskaźniki stanu siedliska, opracowane dla tego gatunku, zbyt mało wagi przykładają do jakości wody, która może mieć decydujące znaczenie dla rozwoju i przeżywalności larw trzepli. Woda pobierana z Narwi w punkcie kontrolnym w Strękowej Górze, na terenie SOO Dolina Biebrzy, ma IV klasę czystości (stan ekologiczny słaby). W związku z tym oceniono stopień zachowania cech siedlisk jako dobry (II) – ocena B. Izolacja. Populacja w SOO Dolina Biebrzy znajduje się w obrębie ciągłego zasięgu geograficznego gatunku [2]. Ocena C.1084 Pachnica dębowa (Osmoderma eremita) – ocena ogólna DWystępowanie gatunku zostało stwierdzone na terenie obszaru Natura 2000 po raz pierwszy w 2013 roku w obwodzie ochronnym Grzędy w Biebrzańskim Parku Narodowym (dr hab. Jacek Hilszczański, Instytut Badań Leśnictwa – in litt.). Występowanie gatunku na Grzędach zostało potwierdzone w 2016 r. [29].1617 Starodub łąkowy (Ostericum palustre) – ocena ogólna DWystępowanie gatunku zostało stwierdzone na terenie obszaru Natura 2000 po raz pierwszy w Basenie Dolnym 05.06.2015 r. k. Giełczyna przez Łukasza Krajewskiego oraz 09.07.2015 koło Sośni przez Dorotę Michalską-Hejduk. Ponadto w sierpniu 2017 r. gatunek ten odnotowano koło miejscowości Szuszalewo w Basenie Górnym doliny Biebrzy przez Filipa Jarzombkowskiego w trakcie monitoringu botanicznego (dane Biebrzańskiego PN). Gatunek wymaga szczegółowej inwentaryzacji.1477 Sasanka otwarta (Pulsatilla patens) – ocena ogólna AW obszarze Natura 2000 Dolina Biebrzy sasankę otwartą stwierdzono na 31 stanowiskach (38 stanowiskach i podstanowiskach łącznie). 16 stanowisk (19 stanowisk i podstanowisk łącznie) znajduje się w granicach Biebrzańskiego Parku Narodowego. Większość stanowisk sasanki zlokalizowana jest na obrzeżach borów sosnowych w Basenie Dolnym doliny Biebrzy, kilka w Basenie Środkowym, w tym najliczniejsze. Ocena populacji: A. Liczebność populacji sasanki otwartej w obszarze Dolina Biebrzy określono na ok. 3200 rozet, co stanowi prawie 50% krajowych zasobów tego gatunku. Stan zachowania gatunku: B (dobry), w tym stopień zachowania cech siedliska gatunku: II – dobrze zachowane. Stan siedliska gatunku w obszarze został oceniony jako niezadowalający (U1), z powodu zarastania przez drzewa i krzewy i/lub konkurencyjne gatunki roślin zielnych, tj. trzcinnik piaskowy (Calamagrostis epigejos), malina właściwa (Rubus idaeus), nadmiernego zwarcia runi, skutkujących m.in. zacienieniem i brakiem miejsca do kiełkowania. Izolacja populacji: C, populacja nieizolowana w obrębie rozległego obszaru występowania tego gatunku. Ocena ogólna: A (znakomita). Obszar Natura2000 Dolina Biebrzy ma ogromne znaczenie dla ochrony gatunku w kraju, z uwagi na wielkość populacji w obszarze (ok. 50% krajowej populacji), dobry stan jego zachowania, w tym dobrze zachowane cechy siedliska istotne dla gatunku. Ponadto zdecydowana większość zasobów gatunku znajduje się w granicach parku narodowego na gruntach skarbu państwa, co może znacząco ułatwić realizację działań ochronnych zaplanowanych w celu poprawy stanu siedliska gatunku w obszarze. 5339 Różanka (Rhodeus sericeus) – ocena ogólna BW trakcie inwentaryzacji ichtiofauny w ramach przygotowania planu zadań ochronnych, różankę stwierdzono tylko na 20 stanowiskach spośród 27 skontrolowanych zarówno w nurcie Biebrzy jak i w starorzeczach, kanałach (Kanał Augustowski) i dopływach (Brzozówka, Jegrznia i Wissa) [19]. Populacja. Brak oszacowań wielkości populacji, zarówno krajowej, jak i występującej w przedmiotowym obszarze Natura 2000. Opracowanie „Ryby słodkowodne Polski” [5] określa różankę jako gatunek szeroko rozpowszechniony w kraju, często występujący w większości wód słodkowodnych, w związku z czym należy przyjąć, że populacja w obszarze nie przekracza 2% zasobów krajowych – ocena C.Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze jest właściwy (FV) [19]. Stopień zachowania cech siedliska gatunku I (elementy doskonale zachowane) – ocena A.Izolacja. Populacja w SOO Dolina Biebrza znajduje się w obrębie ciągłego zasięgu geograficznego gatunku [22] - ocena C.1528 Skalnica torfowiskowa (Saxifraga hirculus) – ocena ogólna AW obszarze Natura 2000 Dolina Biebrzy skalnica torfowiskowa została stwierdzona jedynie w Górnym Basenie doliny Biebrzy, na 6 stanowiskach (w rejonie Kamiennej Nowej, Ostrowia, Szuszalewa, Nowego Lipska i Kamiennej Starej), z których jedno zostało podzielone na 4 podstanowiska, z uwagi na jego fragmentację wskutek zarośnięcia przez drzewa i krzewy. Najliczniejszym stanowiskiem jest Ostrowie. Na zajmowanych stanowiskach gatunek wykazuje rozmieszczenie skupiskowe. W przypadku kilku stanowisk skupienia są rozproszone na dużych powierzchniach (np. 8,36ha, 2,47ha, 1,03ha). Łączna powierzchnia siedlisk zajętych przez skalnicę w obszarze Dolina Biebrzy wynosi 14,04ha i jest większa niż powierzchnia siedliska gatunku w kraju, podawana w Raporcie GDOŚ z 2013 r. [9]. Siedliskiem skalnicy torfowiskowej w obszarze są mechowiska (siedlisko przyrodnicze 7230). Ocena populacji: A. W latach 2012-2013 w obszarze Dolina Biebrzy zinwentaryzowano ponad 8000 pędów generatywnych skalnicy. Pędy wegetatywne policzono na 3 stanowiskach/podstanowiskach (łącznie 3600 pędów). Przyjmując średni udział pędów generatywnych z policzonych populacji, liczebność populacji skalnicy w obszarze oszacowano na 16-17 tys. osobników [19]. Biebrzańska populacja skalnicy nie była ujęta do szacowania liczebności krajowej populacji gatunku, podanej w Raporcie GDOŚ z 2013 r. [9], tym niemniej biebrzańskie zasoby gatunku są aktualnie największymi w kraju. Stanowią ok. 40% krajowych zasobów gatunku. Stan zachowania gatunku: B (dobry), w tym stopień zachowania cech siedliska gatunku: II – dobrze zachowane, ponieważ stan siedliska gatunku w obszarze został oceniony jako niezadowalający (U1), głównie z powodu zarastania przez drzewa i krzewy i fragmentacji siedliska. Izolacja populacji: C, populacja nieizolowana w obrębie większego obszaru występowania gatunku. Ocena ogólna: A (znakomita). Obszar Natura 2000 Dolina Biebrzy ma ogromne znaczenie dla ochrony gatunku w kraju, z uwagi na wielkość populacji (najliczniejsza populacja w kraju, stanowiąca ok. 40% krajowych zasobów gatunku), dobry stan zachowania gatunku, w tym dobrze zachowane cechy siedliska istotne dla gatunku.1437 Leniec bezpodkwiatkowy (Thesium ebracteatum) – ocena ogólna AW obszarze Natura 2000 Dolina Biebrzy leniec bezpodkwiatkowy został stwierdzony na 15 stanowiskach; 13 z nich znajduje się w granicach Biebrzańskiego Parku Narodowego. Większość stanowisk (12) leńca stwierdzono w Basenie Środkowym doliny Biebrzy, dwa w Basenie Dolnym i jedno przy rzece Narwi na zachód od Góry Strękowej. Najliczniejsze stanowiska gatunku, liczące po kilkadziesiąt tysięcy pędów, występują na wyniesieniach mineralnych otoczonych torfowiskami w Basenie Środkowym doliny Biebrzy: przy rzece Biebrzy południe od wsi Czarniewo oraz na południe od Wilczej Góry .Ocena populacji: A. W wyniku inwentaryzacji przeprowadzonej w latach 2011-2013 populację leńca bezpodkwiatkowego w granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy oszacowano na 197, 3 tys. pędów (na dwóch stanowiskach nie ustalono liczby pędów). Wielkość krajowej populacji leńca w Raporcie z 2013 r. była szacowana na 75-110 tys. osobników [9], zatem liczebność gatunku w Dolinie Biebrzy przekracza dotychczasowe szacunki zasobów gatunku w kraju. Stan zachowania gatunku: A (doskonały), w tym stopień zachowania cech siedliska gatunku: I - doskonale zachowany. Stan siedliska gatunku w obszarze został oceniony jako właściwy (FV), ponieważ stan siedliska na 6 stanowiskach skupiających 54% zasobów gatunku w obszarze jest właściwy. Izolacja populacji: C, populacja nieizolowana w obrębie rozległego obszaru występowania tego gatunku. Ocena ogólna: A (znakomita). Obszar Natura2000 Dolina Biebrzy ma ogromne znaczenie dla ochrony gatunku w kraju z uwagi na wielkość populacji w obszarze (najliczniejsza populacja w kraju, doskonały stan zachowania gatunku, w tym doskonale zachowane cechy siedliska istotne dla gatunku, m.in. struktura siedliska. Ponadto zdecydowana większość siedlisk gatunku znajduje się w granicach parku narodowego. 1166 Traszka grzebieniasta (Triturus cristatus) – ocena ogólna CPodczas inwentaryzacji w ramach przygotowania planu zadań ochronnych obecność traszki grzebieniastej stwierdzono na 25 stanowiskach (11%) z 221 kontrolowanych. Większość stanowisk odnotowano w Basenie Środkowym i Górnym, głównie w pobliżu obszarów zalesionych [19].Populacja. Rozmieszczenie traszki grzebieniastej na terenach nizinnych Polski jest słabo poznane. Istnieją całe regiony, dla których wiedza o występowaniu tego gatunku jest bardzo ograniczona. Aktualne stanowiska traszki grzebieniastej notowano jedynie w 53% kwadratach atlasowych o powierzchni 1250 km2 [10]. Stanowiska te rozmieszczone są nierównomiernie, odzwierciedlając głównie zróżnicowany stopień zbadania poszczególnych regionów kraju niż rzeczywisty zasięg tego gatunku – ocena C.Stan zachowania. Stan siedliska w obszarze jest właściwy (FV) [19]. Stopień zachowania cech siedliska gatunku II (elementy siedliska istotne z punktu widzenia biologii gatunku dobrze zachowane) – ocena B.Izolacja. Populacja nieizolowana – ocena C.1032 Skójka gruboskorupowa (Unio crassus) – ocena ogólna CW sierpniu i wrześniu 2013 roku przeprowadzono inwentaryzację gatunku na 60 stanowiskach w granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy – 29 zlokalizowanych było na rzece Biebrzy i wybranych starorzeczach, 29 na dopływach Biebrzy oraz 2 na rzece Narwi [27]. Populacja skójki gruboskorupowej występuje stale w Biebrzy, Kanale Rudzkim, Sidrze i Wissie (populacja osiadła); Można przyjąć, że ponad 100 km koryt rzek w Dolinie Biebrzy jest zasiedlone przez skójkę. Chociaż na badanych stanowiskach osiąga ona bardzo małe zagęszczenia, to jednak zajmowany przez nią obszar jest bardzo duży. Oszacowano, że wielkość tej populacji to 50-100 tys. osobników. Jest to co najmniej 2% populacji krajowej dlatego populację oceniono na C. Stan zachowania siedlisk jest dobry. Chociaż w przeprowadzonej analizie stanowisk siedliska otrzymały słabe lub złe oceny, to przeważnie nie jest to wynikiem ich zdegradowania, a jedynie odzwierciedla to, że skójka w dorzeczu Biebrzy występuje na siedliskach suboptymalnych. Cechy biebrzańskich wód zajmowanych przez skójkę nie uległy negatywnym zmianom. W większości pozostają w podobnym stanie od dłuższego czasu i chociaż nie są to warunki najlepsze z możliwych dla skójki, to jednak występuje tu stale. Dlatego stan zachowania oceniono na B. Ocena izolacji C wynika z faktu, że populacja skójki w Ostoi Biebrzańskiej nie jest izolowana. Podsumowując można przyjąć, że wartość Ostoi Biebrzańskiej dla ochrony skójki w jest znacząca i nadać ocenę ogólną C.1014 Poczwarówka zwężona (Vertigo angustior) – ocena ogólna BKategoria liczebności: R (rzadkie) – W trakcie inwentaryzacji przeprowadzonej w kwietniu 2013 roku na 13 wytypowanych stanowiskach w obrębie siedliska przyrodniczego 7230 stwierdzono występowanie tego gatunku w 10 lokalizacjach [17]; Ocena populacji: B - szacunkowo około 8 - 12 % znanych populacji krajowych; Ocena stanu zachowania: B - elementy siedliska są średnio zachowane lub częściowo zdegradowane, ale istnieje możliwość łatwego ich odtworzenia – zwłaszcza poprzez zmniejszenie intensywności koszenia; Ocena izolacji: C (populacja nieizolowana w obrębie rozległego obszaru występowania) - łączność z innymi populacjami wzdłuż dorzecza Narwi, możliwość przenoszenia przez zwierzęta; Ocena ogólna: B - obszar ma duże znaczenie dla zachowania gatunku w skali kraju. Choć stanowiska tego gatunku nie są silnie izolowane i jednocześnie w skali kraju stosunkowo liczne, to odznaczają się specyficznymi warunkami siedliskowymi i są podatne na degradację. Na terenie obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy stwierdzono 10 stanowisk poczwarówki zwężonej, w związku z tym tereny te stanowią jeden z rejonów Polski odznaczających się największym rozprzestrzenieniem tego gatunku.1013 Poczwarówka Geyera (Vertigo geyeri) – ocena ogólna BKategoria liczebności: R (rzadkie) – W trakcie inwentaryzacji przeprowadzonej w kwietniu 2013 roku na 13 wytypowanych stanowiskach w obrębie siedliska przyrodniczego 7230 stwierdzono występowanie tego gatunku w 2 lokalizacjach [17]; Ocena populacji: B - szacunkowo około 9 % znanych populacji krajowych; Ocena stanu zachowania: B (dobry) – stanowiska są ekstensywnie użytkowane, w związku z czym nie odpowiadają w pełni wymaganiom siedliskowym tego gatunku. Nie wpływa to jednak znacząco na degradację siedliska; Ocena izolacji: A (prawie izolowana) – najbliższe znane populacje w Białowieży, mała możliwość łączności między populacjami; Ocena ogólna: B - obszar ma duże znaczenie dla zachowania gatunku w skali kraju. Rozproszone i silnie izolowane stanowiska odznaczające się bardzo specyficznymi warunkami siedliskowymi są w Polsce podatne na wpływ działalności człowieka. Ponieważ w dolinie Biebrzy wpływ taki jest ograniczony dzięki objęciu tego terenu różnymi formami ochrony, obszar ten daje dobre perspektywy dla zachowania populacji poczwarówki Geyera w skali kraju.1016 Poczwarówka jajowata (Vertigo moulinsiana) – ocena ogólna BKategoria liczebności: R (rzadkie) – W trakcie inwentaryzacji przeprowadzonej w kwietniu 2013 roku na 13 wytypowanych stanowiskach w obrębie siedliska przyrodniczego 7230 stwierdzono występowanie tego gatunku w 4 lokalizacjach [17]; Ocena populacji: B - szacunkowo około 8 - 13 % znanych populacji krajowych; Ocena stanu zachowania: B - elementy siedliska są średnio zachowane lub częściowo zdegradowane, ale istnieje możliwość łatwego ich odtworzenia – zwłaszcza poprzez zmniejszenie intensywności koszenia; Ocena izolacji: B - populacja w obrębie rozległego zasięgu, jednak możliwość łączności między poszczególnymi, rozproszonymi populacjami znacznie ograniczona; Ocena ogólna: B (obszar ma duże znaczenie dla zachowania gatunku w skali kraju) - rozproszone stanowiska odznaczające się bardzo specyficznymi warunkami siedliskowymi są w Polsce bardzo wrażliwe na wpływ działalności człowieka – zwłaszcza obniżanie poziomu wód gruntowych i degradację roślinności poprzez nadmierne koszenie. Ponieważ w dolinie Biebrzy wpływ taki jest ograniczony dzięki objęciu tego terenu różnorakimi formami ochrony, obszar ten daje dobre perspektywy ochrony.Oceny zostały nadane w oparciu o dokumentację planu zadań ochronnych obszaru Dolina Biebrzy [19], chyba że w powyższym uzasadnieniu nadanych ocen wskazano inne źródło danych.W punkcie 3.3 SDF wymieniono wybrane ważne gatunki roślin i zwierząt występujące w obszarze Dolina Biebrzy, które są wymienione na krajowych czerwonych listach (motywacja A) lub należą do gatunków chronionych (motywacja D) zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie ochrony gatunkowej roślin/zwierząt.

4.3 Threats, pressures and activities with impacts on the site

The most important impacts and activities with high effect on the site

Negative Impacts
RankThreats and pressures [code]Pollution (optional) [code]inside/outside [i|o|b]
LA04.03i
LA08o
LA08i
LBi
LC01.03i
LD01.01i
LD02.01i
ME03i
ME03o
LE03.01i
LF02.03i
MF03.01i
LF03.02i
MF03.02.03i
LG01i
LG02i
MJ01i
MK01.03i
HK02.03i
MK02.03o
LK03.06i
MXb
Positive Impacts
RankActivities, management [code]Pollution (optional) [code]inside/outside [i|o|b]
HA03i
LA04i
LBi
LD01.01i
LD02.01i
LF02.03i
MF03.01i
LG01i
LG02i
ML08i
ML09i
MXb

Rank: H = high, M = medium, L = low
Pollution: N = Nitrogen input, P = Phosphor/Phosphate input, A = Acid input/acidification,
T = toxic inorganic chemicals, O = toxic organic chemicals, X = Mixed pollutions
i = inside, o = outside, b = both

4.4 Ownership (optional)

Type[%]
PublicNational/Federal0
State/Province0
Local/Municipal0
Any Public0
Joint or Co-Ownership0
Private0
Unknown100
sum100

4.5 Documentation

[1]Bernard R. 2012. Zalotka większa Leucorrhinia pectoralis, W: Makomaska-Juchiewicz M. i Baran P. (red.). Monitoring gatunków zwierząt. Przewodnik metodyczny. Część II. GIOŚ, Warszawa, s. 66–94.[2]Bernard R., Buczyński P., Tończyk G., Wendzonka J. 2009. Atlas rozmieszczenia ważek (Odonata) w Polsce. Bogucki Wydawnictwo Naukowe, Poznań.[3]Boroń A. 2004. Koza. W: Adamski P., Bartel R., Bereszyński A., Kepel A., Witkowski Z. (red.) Gatunki Zwierząt (z wyjątkiem ptaków). Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 6, s. 239–240.[4]Boroń A. 2004. Piskorz. W: Adamski P., Bartel R., Bereszyński A., Kepel A., Witkowski Z. (red.) Gatunki Zwierząt (z wyjątkiem ptaków). Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 6, s. 245-248.[5]Brylińska M. 2000 - Ryby słodkowodne Polski. PWN Warszawa[6]Buszko J. 1986-2003. Komputerowa baza danych (MS Access) "Motyle dzienne Polski" (dane z okresu 1986-2003). Instytut Ekologii i Ochrony Środowiska UMK w Toruniu.[7]Cieśliński S., Czyżewska K., Fabiszewski J. 2006. Red list of the lichens in Poland. In: Red list of plants and fungi in Poland. Mirek Z., Zarzycki K., Wojewoda W., Szeląg Z. (eds.). W. Szafer Institute of Botany PAN, Kraków: 73–89.[8]GDOŚ. 2013. Habitats Directive Art. 17 Report. Habitat Report. http://cdr.eionet.europa.eu/Converters/run_conversionfile=pl/eu/art17/envuqgoqw/PL_habitats_reports.xml&conv=350&source=remote. Data dostępu: 2014-02-06.[9]GDOŚ. 2013b. Habitats Directive Art. 17 Report. Species Report. http://cdr.eionet.europa.eu/Converters/run_conversionfile=pl/eu/art17/envuqgoqw/PL_species_reports.xml&conv=354&source=remote. Data dostępu: 2014-02-06.[10]Głowaciński K., Rafiński J. (red.) 2003. Atlas płazów i gadów Polski. Status – rozmieszczenie – ochrona. GIOŚ, Warszawa.[11]Hermaniuk A., Chętnicki W., Sidoruk K., Siwak P., Marzec M. 2006. Płazy Parku Krajobrazowego Puszczy Rominckiej. Parki nar. Rez. Przyr. 25: 95-112.[12]Jakubowska-Gabara J. 2004. Świetlista dąbrowa Potentillo albae-Quercetum. W: J. Herbich (red.) Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Tom 5. Lasy i bory. Min. Środowiska, Warszawa: 261-265.[13]Kaźmierczakowa R., Zarzycki K. (red). 2001. Polska Czerwona Księga Roślin. Polska Akademia Nauk, Instytut Botaniki im. W. Szafera, Instytut Ochrony Przyrody, Kraków.[14]Kącki Z., Załuski T. 2004. Zmiennowilgotne łąki trzęślicowe (Molinion). [W:] Herbich J. (red.), Murawy, łąki, ziołorośla, wrzosowiska, zarośla. Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa, s. 159–170.[15]Kiedrzyński M., Jakubowska-Gabara J., Kurowski J. K. 2010. 91I0* Ciepłolubne dąbrowy. [W:] Mróz W. (red.) Monitoring siedlisk przyrodniczych. Przewodnik metodyczny. Część I; ss. 255-269. GIOŚ, Warszawa.[16]Kobeszko M., Ďuriš Z., Makuła R. 2014. Niepublikowane dane na temat występowania minoga ukraińskiego w granicach obszaru Natura 2000 Dolina Biebrzy.[17]Książkiewicz Z., Gołdyn B. 2013. Chronione gatunki poczwarówek w Biebrzańskim Parku Narodowym i na obszarach przyległych do Parku. Biebrzański Park Narodowy. Msc.[18]Łupiński S., Chętnicki W., Galicki P., Siwak P. 2008. Płazy Wigierskiego Parku Narodowego i jego otuliny. Parki nar. Rez. Przyr. 27: 75-92.[19]Narodowa Fundacja Ochrony Środowiska, Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej Oddział w Białymstoku 2015. Dokumentacja Planu Zadań Ochronnych obszaru Natura 2000 Dolina Biebrza PLH200008. Biebrzański Park Narodowy, Osowiec-Twierdza, msc.[20]Mamcarz A., Kujawa R. 2004. Boleń. W: Adamski P., Bartel R., Bereszyński A., Kepel A., Witkowski Z. (red.) Gatunki Zwierząt (z wyjątkiem ptaków). Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 6, s. 225-227.[21]Michalska-Hejduk D., Kopeć D. 2012. Zmiennowilgotne łąki trzęślicowe (Molinion). W: W. Mróz (red.). Monitoring siedlisk przyrodniczych. Przewodnik metodyczny. Część III. GIOŚ, Warszawa, s. 40-52. [22]Przybylski M. 2004. Różanka. W: Adamski P., Bartel R., Bereszyński A., Kepel A., Witkowski Z. (red.) Gatunki Zwierząt (z wyjątkiem ptaków). Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 6, s. 221-224.[23]Siwak P., Hermaniuk A., Chętnicki W. 2008. Płazy Suwalskiego Parku Krajobrazowego. Parki nar. Rez. Przyr. 27: 109-125.[24]Węgrzyn M., Masłowska M. 2010. 91T0 Śródlądowy bór chrobotkowy. W: Mróz W. (red.) Monitoring Siedlisk Przyrodniczych. Przewodnik metodyczny. Część pierwsza. Biblioteka Monitoringu Środowiska, Warszawa 295-311.[25]Witkowski A. 2004. Minóg ukraiński. W: Adamski P., Bartel R., Bereszyński A., Kepel A., Witkowski Z. (red.) Gatunki Zwierząt (z wyjątkiem ptaków). Poradniki ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny. Ministerstwo Środowiska, Warszawa. T. 6, s. 184-186.[26]Wołejko L., Stańko R., Pawlikowski P., Jarzombkowski F., Kiaszewicz K., Chapiński P., Bregin M., Kozub Ł., Krajewski Ł., Szczepański M. 2012. Krajowy program ochrony torfowisk alkalicznych (7230). Wyd. Klubu Przyrodników. Świebodzin, ss. 1-120 [27]Zając K. 2013. Raport z realizacji zadania: inwentaryzacji i oceny stanu ochrony skójki gruboskorupowej (Unio carssus) w rzece Biebrzy, jej starorzeczach i dopływach oraz w rzece Narew w granicach Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk Natura 2000 PLH200008 Dolina Biebrzy. Biebrzański Park Narodowy. Msc.[28]Załuski T. 2012. Łąki selernicowe (Cnidion). W: W. Mróz (red.). Monitoring siedlisk przyrodniczych. Przewodnik metodyczny. Część III. GIOŚ, Warszawa, s. 64-78. [29]Bohdan A. 2016. Chrząszcze ujęte w Dyrektywie Siedliskowej na obszarze Biebrzańskiego Parku Narodowego. Stowarzyszenie Pracowania na rzecz Wszystkich Istot Oddział Podlaski, Białystok, msc. [30]Biebrzański Park Narodowy 2016-2019. Niepublikowane wyniki monitoringu przyrodniczego.

5. SITE PROTECTION STATUS

Back to top

5.1 Designation types at national and regional level:

Code Cover [%]
PL0149.27
PL020.05
PL048.32

5.2 Relation of the described site with other sites:

Designated at national or regional level:

Type code Site name Type Cover [%]
PL04Pojezierze Rajgrodzkie*0.00
PL04Dolina Narwi*0.11
PL01Biebrzański Park Narodowy*49.27
PL04Dolina Biebrzy*8.21
PL02Szelągówka+0.05

Designated at international level:

Type Site name Type Cover [%]
ramsarBiebrzański Park Narodowy*49.22

6. SITE MANAGEMENT

Back to top

6.1 Body(ies) responsible for the site management:

Organisation:Biebrzański Park Narodowy
Address:
Email:sekretariat@biebrza.org.pl
Organisation:Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Białymstoku
Address:
Email:sekretariat.bialystok@rdos.gov.pl

6.2 Management Plan(s):

An actual management plan does exist:

Yes
No, but in preparation
X
No

 

7. MAP OF THE SITE

Back to top
INSPIRE ID:PL.ZIPOP.1393.N2K.PLH200008
Map delivered as PDF in electronic format (optional)
Yes
No

SITE DISPLAY